ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਤਨ੍ਮਞ੍ਚਂ ਕਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗਿਤਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਆਕृष੍ਯ ਵਿਗਲਤ੍ਕਿਰੀਟਮ੍ ਅਵਨੀਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਉੱਡ ਕੇ ਉਸ ਮੰਚ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰ ਪੱਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਕਂਸਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਪਪਾਤ ਚ ਨਿਃਸ਼ੇषਜਗਦਾਧਾਰਗੁਰੁਣਾ ਪਤਤੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਯਾਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪਃ ਮृਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਤਦਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਕੇਸ ਫੜ ਲਏ।
ਚਕਰ੍ष ਦੇਹਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ ਗੌਰਵੇਣਾਤਿਮਹਤਾ ਪਰਿਪਾਤੇਨ ਕृष੍ਯਤਾ
ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜਿਆ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ।
ਕृਤਾ ਕਂਸਸ੍ਯ ਦੇਹੇਨ ਵੇਗਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਕਂਸੇ ਗृਹੀਤੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਰੁषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਨਾਮਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯੈਵ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਦ੍ ਰਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸੁਨਾਮਾ ਨੂੰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਥੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਦੇਵਕੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਸ੍ਮृਤਜਨ੍ਮੋਕ੍ਤਵਚਨੌ ਤਾਵ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਣਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ ਪ੍ਰਭੋ ਤਥਾਵਯੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕृਤਾਭ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ ਕੇਸ਼ਵ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਨੂੰ ਉਧਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਯਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਗृਹੇ ਮਮ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਨਿਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇਨ ਨਃ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਤੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਵ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਜ੍ਯਸੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਚ੍ਯੁਤ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਚਿੰਤਯ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਚਲ; ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ, ਯਜਕ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਸਾਪਹ੍ਨਵਂ ਮਮ ਮਨੋ ਯਦ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਜ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭ੍ਰਮ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਮਾਨੁषਸ੍ਯੈषਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਅਨਾਦੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖੇਗੀ?
ਜਗਦ੍ ਏਤਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਂਭੂਤਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਯਤਃ ਕਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਾ ਮਾਯਾਂ ਸੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਸ ਕੋष੍ਠੋਤ੍ਸਙ੍ਗਸ਼ਯਨੋ ਮਨੁष੍ਯਾਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਕਰਣੈਰ੍ ਨ ਮਮਾਸਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਦਪਮਯਂ ਜਗਦ੍ ਈਸ਼ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਕਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ?
ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਦृਸ਼ਾ ਤਨਯੋ ਮਮੇਤਿ ਕਂਸਾਦ੍ ਭਯਂ ਕृਤਵਤਾ ਤੁ ਮਯਾਤਿਤੀਵ੍ਰਮ੍ ਨੀਤੋ ऽਸਿ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਅਰਾਤਿਭਯਾਕੁਲਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਤੋ ऽਸਿ ਮਮ ਚੈਵ ਗਵਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਤੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਝੱਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਗੋਕੁਲ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਉਥੇ ਵਧੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਮਰੁਦਸ਼੍ਵਿਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਈਸ਼ਜਗਤਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਨਃ ਪਰਿਗਤਃ ਪਰਮੋ ਵਿਮੋਹਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ—even ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ—ਉਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਉੱਚੀ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਵਿਜ੍ਞਾਨੌ ਭਗਵਤ੍ਕਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਦੇਵਕੀਵਸੁਦੇਵੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਹਰਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ।
ਮੋਹਾਯ ਯਦੁਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਤਤਾਨ ਸ ਵੈष੍ਣਵੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਚਾਮ੍ਬ ਭੋਸ੍ ਤਾਤ ਚਿਰਾਦ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਭਵਨ੍ਤੌ ਕਂਸਭੀਤੇਨ ਦृष੍ਟੌ ਸਂਕਰ੍षਣੇਨ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਯਾਤਿ ਯਃ ਕਾਲੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਪੂਜਨਮ੍
ਕਾਂਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜੋ ਸਮਾਂ ਮਾਪੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵृਥਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵੈ ਸਾਧੂਨਾਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ ਗੁਰੁਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ ਚ ਪੂਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਦੇਹਿਨਸ੍ ਤਾਤ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮਕृਤਂ ਪਿਤਃ ਕਂਸਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਤਾਪਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵਯੋਃ ਪਰਵਸ਼੍ਯਯੋਃ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਓ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਲੰਘਣਾ ਮਾਫ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਕਾਂਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਬਸ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਭੌ ਯਦੁਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਾਦਾਨਤਿਭਿਃ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੌਰਮਾਨਸਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਕਂਸਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ ਤਤਃ ਕਂਸਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਤਂ ਭੁਵਿ ਵਿਲੇਪੁਰ੍ ਮਾਤਰਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਕਾਂਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਈਆਂ।
ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮ੍ ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਾਤੁਰਾ ਹਰਿਃ ਤਾਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਦ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਤਤੋ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ ਤਥੈਵੈਨਂ ਨਿਜਰਾਜ੍ਯੇ ਹਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਦੁਸਿਂਹਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸਃ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਘਾਤਿਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕृਤੋਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਚੈਨਂ ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਂ ਹਰਿਃ ਉਵਾਚਾਜ੍ਞਾਪਯ ਵਿਭੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜਦ ਅੰਤਿਮ ਕਰਤੱਬ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?'