ਭੂਮਾਵ੍ ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਗਨੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ ਭੂਮਾਵ੍ ਆਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਚਾਣੂਰਃ ਸ਼ਤਧਾ ਭਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਚਾਣੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਸ੍ਰਾਵਮਹਾਪਙ੍ਕਾਂ ਚਕਾਰ ਸ ਤਦਾ ਭੁਵਮ੍ ਬਲਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਕਤ-ਮੈਲ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ—
ਯੁਯੁਧੇ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲੇਨ ਚਾਣੂਰੇਣ ਯਥਾ ਹਰਿਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ੍ ਆਹਤ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ
ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਤੇ ਘੁਟਨੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਗਤਾਯੁषਮ੍ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤੋਸ਼ਲਕਂ ਭੂਯੋ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮੱਲ-ਰਾਜਾ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਲੇ ਚਾਣੂਰੇ ਨਿਹਤੇ ਮਲ੍ਲੇ ਮੁष੍ਟਿਕੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮੁਸ਼ਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਚਾਣੂਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ—
ਨੀਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੋਸ਼ਲਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਵਵਲ੍ਗਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਰਙ੍ਗੇ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵ੍ ਉਭੌ
ਜਦ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਮੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਰੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚਲਣ ਲੱਗੇ।
ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਗੋਪਾਨ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਹਰ੍षਿਤੌ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਯਤਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਂਸਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਾਵ੍ ਏਤੌ ਸਮਾਜੌਘਾਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯੇਤਾਂ ਬਲਾਦ੍ ਇਤਃ ਨਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪੋ ਨਿਗਡੈਰ੍ ਆਸ਼ੁ ਬਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਦੋ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੱਢੋ; ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜੋ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਅਵृਦ੍ਧਾਰ੍ਹੇਣ ਦਣ੍ਡੇਨ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਧ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੇ ਚੇਮੇ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅਣੁਕੂਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰੋ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਗੋਪਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਗਾਵੋ ਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਏषਾਂ ਚ ਯਚ੍ ਚਾਸ੍ਤਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ ਏਵਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲੋ; ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਤਨ੍ਮਞ੍ਚਂ ਕਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗਿਤਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਆਕृष੍ਯ ਵਿਗਲਤ੍ਕਿਰੀਟਮ੍ ਅਵਨੀਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਉੱਡ ਕੇ ਉਸ ਮੰਚ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰ ਪੱਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਕਂਸਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਪਪਾਤ ਚ ਨਿਃਸ਼ੇषਜਗਦਾਧਾਰਗੁਰੁਣਾ ਪਤਤੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਯਾਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪਃ ਮृਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਤਦਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਕੇਸ ਫੜ ਲਏ।
ਚਕਰ੍ष ਦੇਹਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ ਗੌਰਵੇਣਾਤਿਮਹਤਾ ਪਰਿਪਾਤੇਨ ਕृष੍ਯਤਾ
ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜਿਆ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ।
ਕृਤਾ ਕਂਸਸ੍ਯ ਦੇਹੇਨ ਵੇਗਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਕਂਸੇ ਗृਹੀਤੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਰੁषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਨਾਮਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯੈਵ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਦ੍ ਰਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸੁਨਾਮਾ ਨੂੰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਥੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਦੇਵਕੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਸ੍ਮृਤਜਨ੍ਮੋਕ੍ਤਵਚਨੌ ਤਾਵ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਣਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ ਪ੍ਰਭੋ ਤਥਾਵਯੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕृਤਾਭ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ ਕੇਸ਼ਵ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਨੂੰ ਉਧਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਯਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਗृਹੇ ਮਮ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਨਿਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇਨ ਨਃ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਤੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਵ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਜ੍ਯਸੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਚ੍ਯੁਤ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਚਿੰਤਯ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਚਲ; ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ, ਯਜਕ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਸਾਪਹ੍ਨਵਂ ਮਮ ਮਨੋ ਯਦ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਜ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭ੍ਰਮ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਮਾਨੁषਸ੍ਯੈषਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਅਨਾਦੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖੇਗੀ?
ਜਗਦ੍ ਏਤਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਂਭੂਤਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਯਤਃ ਕਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਾ ਮਾਯਾਂ ਸੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਸ ਕੋष੍ਠੋਤ੍ਸਙ੍ਗਸ਼ਯਨੋ ਮਨੁष੍ਯਾਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਕਰਣੈਰ੍ ਨ ਮਮਾਸਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਦਪਮਯਂ ਜਗਦ੍ ਈਸ਼ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਕਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ?
ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਦृਸ਼ਾ ਤਨਯੋ ਮਮੇਤਿ ਕਂਸਾਦ੍ ਭਯਂ ਕृਤਵਤਾ ਤੁ ਮਯਾਤਿਤੀਵ੍ਰਮ੍ ਨੀਤੋ ऽਸਿ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਅਰਾਤਿਭਯਾਕੁਲਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਤੋ ऽਸਿ ਮਮ ਚੈਵ ਗਵਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਤੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਝੱਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਗੋਕੁਲ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਉਥੇ ਵਧੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਮਰੁਦਸ਼੍ਵਿਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਈਸ਼ਜਗਤਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਨਃ ਪਰਿਗਤਃ ਪਰਮੋ ਵਿਮੋਹਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ—even ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ—ਉਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਉੱਚੀ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਵਿਜ੍ਞਾਨੌ ਭਗਵਤ੍ਕਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਦੇਵਕੀਵਸੁਦੇਵੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਹਰਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ।