ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯੁਯੁਧੇ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਦੇਵੇਨ ਮੁष੍ਟਿਕਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ, ਜੋ ਮਲਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸਂਨਿਪਾਤਾਵਧੂਤੈਸ਼੍ ਚ ਚਾਣੂਰੇਣ ਸਮਂ ਹਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਰ੍ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੀਲਾਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤਨੈਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਉਚਾਲ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ।
ਪਾਦੋਦ੍ਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾਭਿਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਹਤ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਤਿਘੋਰਂ ਤਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।
ਸ੍ਵਬਲਪ੍ਰਾਣਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਸਂਨਿਧੌ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਚਾਣੂਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਜਦ ਤਕ ਚਾਣੂਰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੇਲੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਣਹਾਨਿਮ੍ ਅਵਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵਤ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਲੀਲਯੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਲੜੇ।
ਖੇਦਾਚ੍ ਚਾਲਯਤਾ ਕੋਪਾਨ੍ ਨਿਜਸ਼ੇषਕਰੇ ਕਰਮ੍ ਬਲਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਣੂਰਕृष੍ਣਯੋਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਵੇਖੀ,
ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਕਂਸਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ ਮृਦਙ੍ਗਾਦਿषੁ ਵਾਦ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੇषੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਕੰਸ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਡੋਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਖਸਂਗਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਦੈਵਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਜਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਚਾਣੂਰਂ ਜਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾਨਵਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਵਤਾ-ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ: 'ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ! ਕੇਸ਼ਵ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ!'
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਗਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ ਚਾਣੂਰੇਣ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ—
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ; ਦੈਤ ਮੱਲ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਭੂਮਾਵ੍ ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਗਨੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ ਭੂਮਾਵ੍ ਆਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਚਾਣੂਰਃ ਸ਼ਤਧਾ ਭਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਚਾਣੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਸ੍ਰਾਵਮਹਾਪਙ੍ਕਾਂ ਚਕਾਰ ਸ ਤਦਾ ਭੁਵਮ੍ ਬਲਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਕਤ-ਮੈਲ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ—
ਯੁਯੁਧੇ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲੇਨ ਚਾਣੂਰੇਣ ਯਥਾ ਹਰਿਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ੍ ਆਹਤ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ
ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਤੇ ਘੁਟਨੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਗਤਾਯੁषਮ੍ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤੋਸ਼ਲਕਂ ਭੂਯੋ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮੱਲ-ਰਾਜਾ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਲੇ ਚਾਣੂਰੇ ਨਿਹਤੇ ਮਲ੍ਲੇ ਮੁष੍ਟਿਕੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮੁਸ਼ਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਚਾਣੂਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ—
ਨੀਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੋਸ਼ਲਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਵਵਲ੍ਗਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਰਙ੍ਗੇ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵ੍ ਉਭੌ
ਜਦ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਮੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਰੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚਲਣ ਲੱਗੇ।
ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਗੋਪਾਨ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਹਰ੍षਿਤੌ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਯਤਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਂਸਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਾਵ੍ ਏਤੌ ਸਮਾਜੌਘਾਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯੇਤਾਂ ਬਲਾਦ੍ ਇਤਃ ਨਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪੋ ਨਿਗਡੈਰ੍ ਆਸ਼ੁ ਬਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਦੋ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੱਢੋ; ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜੋ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਅਵृਦ੍ਧਾਰ੍ਹੇਣ ਦਣ੍ਡੇਨ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਧ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੇ ਚੇਮੇ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅਣੁਕੂਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰੋ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਗੋਪਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਗਾਵੋ ਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਏषਾਂ ਚ ਯਚ੍ ਚਾਸ੍ਤਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ ਏਵਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲੋ; ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਾਰੁਹ੍ਯ ਤਨ੍ਮਞ੍ਚਂ ਕਂਸਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵੇਗਿਤਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵ੍ ਆਕृष੍ਯ ਵਿਗਲਤ੍ਕਿਰੀਟਮ੍ ਅਵਨੀਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਉੱਡ ਕੇ ਉਸ ਮੰਚ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰ ਪੱਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਕਂਸਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਪਪਾਤ ਚ ਨਿਃਸ਼ੇषਜਗਦਾਧਾਰਗੁਰੁਣਾ ਪਤਤੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਯਾਜਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜੋ ਨृਪਃ ਮृਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਤਦਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਕੇਸ ਫੜ ਲਏ।
ਚਕਰ੍ष ਦੇਹਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਃ ਗੌਰਵੇਣਾਤਿਮਹਤਾ ਪਰਿਪਾਤੇਨ ਕृष੍ਯਤਾ
ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੜਿਆ, ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ।
ਕृਤਾ ਕਂਸਸ੍ਯ ਦੇਹੇਨ ਵੇਗਿਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਕਂਸੇ ਗृਹੀਤੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਰੁषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਨਾਮਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯੈਵ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਦ੍ ਰਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸੁਨਾਮਾ ਨੂੰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਥੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਦੇਵਕੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਸ੍ਮृਤਜਨ੍ਮੋਕ੍ਤਵਚਨੌ ਤਾਵ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਣਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ ਪ੍ਰਭੋ ਤਥਾਵਯੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕृਤਾਭ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰ ਕੇਸ਼ਵ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ, ਸਾਨੂੰ ਉਧਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਯਦ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਗृਹੇ ਮਮ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਨਿਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤੇਨ ਨਃ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਏ ਹਨ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।