ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਗਜਯੁਦ੍ਧਕृਤਾਯਾਸਸ੍ਵੇਦਾਮ੍ਬੁਕਣਿਕਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਸਖੀਓ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸੀਵ ਸਰੋਮ੍ਭੋਜਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਪਰਿਭੂਤਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਨ੍ਮ ਸਫਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦृਸ਼ਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਝੜ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਂ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਬਾਲਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਜਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵੀ ਵੇਖ।
ਵਲ੍ਗਤਾ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨੈਵ ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਥਾ ਪਰੈਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਸ੍ਯਮ੍ ਈषਦ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਵੇਖੋ ਕਿ ਬਲਭਦਰ ਦੀ ਹਾਸੀ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਚਾਣੂਰਂ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਯਂ ਹਰਿਃ ਸਮੁਪੈਤਿ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਯੁਕ੍ਤਕਾਰਿਣਃ
ਸਖੀਓ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਰੀ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਣ?
ਕ੍ਵ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮੁਖੀਭੂਤਃ ਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਰ੍ ਹਰਿਃ ਕ੍ਵ ਵਜ੍ਰਕਠਿਨਾਭੋਗਸ਼ਰੀਰੋ ऽਯਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੈ।
ਇਮੌ ਸੁਲਲਿਤੌ ਰਙ੍ਗੇ ਵਰ੍ਤੇਤੇ ਨਵਯੌਵਨੌ ਦੈਤੇਯਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ ਚਾਣੂਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇ ਦੈਤ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਚਾਣੂਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ ਏष ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ ਯਦ੍ ਬਾਲਬਲਿਨੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੈਃ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀਆਂ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਲੋਕ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਸ੍ਯ ਵਦਤਸ਼੍ ਚਾਲਯਨ੍ ਭੁਵਮ੍ ਵਵਰ੍ष ਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਂ ਚ ਜਨਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਰਸਾਇਆ।
ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਚਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਵਵਲ੍ਗ ਲਲਿਤਂ ਯਦਾ ਪਦੇ ਪਦੇ ਤਦਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਵੀ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਚਲਦੇ ਤੇ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਸੀ!
ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯੁਯੁਧੇ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਦੇਵੇਨ ਮੁष੍ਟਿਕਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ, ਜੋ ਮਲਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸਂਨਿਪਾਤਾਵਧੂਤੈਸ਼੍ ਚ ਚਾਣੂਰੇਣ ਸਮਂ ਹਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਰ੍ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੀਲਾਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤਨੈਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਉਚਾਲ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ।
ਪਾਦੋਦ੍ਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾਭਿਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਹਤ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਤਿਘੋਰਂ ਤਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।
ਸ੍ਵਬਲਪ੍ਰਾਣਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਸਂਨਿਧੌ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਚਾਣੂਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਜਦ ਤਕ ਚਾਣੂਰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੇਲੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਣਹਾਨਿਮ੍ ਅਵਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵਤ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਲੀਲਯੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਲੜੇ।
ਖੇਦਾਚ੍ ਚਾਲਯਤਾ ਕੋਪਾਨ੍ ਨਿਜਸ਼ੇषਕਰੇ ਕਰਮ੍ ਬਲਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਣੂਰਕृष੍ਣਯੋਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਵੇਖੀ,
ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਕਂਸਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ ਮृਦਙ੍ਗਾਦਿषੁ ਵਾਦ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੇषੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਕੰਸ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਡੋਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਖਸਂਗਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਦੈਵਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਜਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਚਾਣੂਰਂ ਜਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾਨਵਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਵਤਾ-ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ: 'ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ! ਕੇਸ਼ਵ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ!'
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਗਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ ਚਾਣੂਰੇਣ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ—
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ; ਦੈਤ ਮੱਲ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਭੂਮਾਵ੍ ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਗਗਨੇ ਗਤਜੀਵਿਤਮ੍ ਭੂਮਾਵ੍ ਆਸ੍ਫੋਟਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਚਾਣੂਰਃ ਸ਼ਤਧਾ ਭਵਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਚਾਣੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਤਸ੍ਰਾਵਮਹਾਪਙ੍ਕਾਂ ਚਕਾਰ ਸ ਤਦਾ ਭੁਵਮ੍ ਬਲਦੇਵਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਕਤ-ਮੈਲ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ—
ਯੁਯੁਧੇ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲੇਨ ਚਾਣੂਰੇਣ ਯਥਾ ਹਰਿਃ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ੍ ਆਹਤ੍ਯ ਜਾਨੁਨਾ
ਦੈਤ ਮੱਲ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਤੇ ਘੁਟਨੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਗਤਾਯੁषਮ੍ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤੋਸ਼ਲਕਂ ਭੂਯੋ ਮਲ੍ਲਰਾਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮੱਲ-ਰਾਜਾ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੂਤਲੇ ਚਾਣੂਰੇ ਨਿਹਤੇ ਮਲ੍ਲੇ ਮੁष੍ਟਿਕੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤੇ
ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮੁਸ਼ਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਚਾਣੂਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ—
ਨੀਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੋਸ਼ਲਕੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਲ੍ਲਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਵਵਲ੍ਗਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਰਙ੍ਗੇ ਕृष੍ਣਸਂਕਰ੍षਣਾਵ੍ ਉਭੌ
ਜਦ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਮੱਲ ਭੱਜ ਗਏ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵੇਂ ਰੰਗ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚਲਣ ਲੱਗੇ।
ਸਮਾਨਵਯਸੋ ਗੋਪਾਨ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਕृष੍ਯ ਹਰ੍षਿਤੌ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਵ੍ਯਾਯਤਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਂਸਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਾਵ੍ ਏਤੌ ਸਮਾਜੌਘਾਨ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯੇਤਾਂ ਬਲਾਦ੍ ਇਤਃ ਨਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪਾਪੋ ਨਿਗਡੈਰ੍ ਆਸ਼ੁ ਬਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਦੋ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੱਢੋ; ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜੋ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਅਵृਦ੍ਧਾਰ੍ਹੇਣ ਦਣ੍ਡੇਨ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਧ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਗੋਪਾਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯੇ ਚੇਮੇ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਨਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅਣੁਕੂਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰੋ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਗੋਪਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਗਾਵੋ ਹ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਏषਾਂ ਚ ਯਚ੍ ਚਾਸ੍ਤਿ ਵਸੁ ਕਿਂਚਨ ਏਵਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਲੈ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲੋ; ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ।