ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਞ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਰਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਯਂ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਇਹ ਬਲਭਦਰ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਯਂ ਯੇਨ ਹਤਾ ਘੋਰਾ ਪੂਤਨਾ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼ਕਟਂ ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੌ ਚ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਉਲਟਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜੇ।
ਸੋ ऽਯਂ ਯਃ ਕਾਲਿਯਂ ਨਾਗਂ ਨਨਰ੍ਤਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਲਕਃ ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਯੇਨ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਨੱਚਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਲੀਲਯੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਹਤੋ ਯੇਨ ਚ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ — ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਚੁਤ ਹੈ।
ਅਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਬਲਦੇਵੋ ऽਗ੍ਰਜੋ ऽਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਲੀਲਯਾ ਯੋषਿਨ੍ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥਾਵਲੋਕਿਭਿਃ ਗੋਪਾਲੋ ਯਾਦਵਂ ਵਂਸ਼ਂ ਮਗ੍ਨਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮਤ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਗੋਪਾਲ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਠਾਏਗਾ।
ਅਯਂ ਸ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਖਿਲਜਨ੍ਮਨਃ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਮ੍ ਅਂਸ਼ੋ ਨੂਨਂ ਭਾਰਹਰੋ ਭੁਵਃ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਰ੍ਣਿਤੇ ਪੌਰੈ ਰਾਮੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਉਰਸ੍ ਤਤਾਪ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤਪਯੋਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਲ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਇਵਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਏਵ ਵਿਲੋਕਯਨ੍ ਯੁਵੇਵ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਿਹਾਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਜਰਾਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੁਢੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗਲਾ ਰਾਜਾਨ੍ਤਃਪੁਰਯੋषਿਤਃ ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮੂਹਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿਰਰਾਮ ਤੌ
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਗਜਯੁਦ੍ਧਕृਤਾਯਾਸਸ੍ਵੇਦਾਮ੍ਬੁਕਣਿਕਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਸਖੀਓ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸੀਵ ਸਰੋਮ੍ਭੋਜਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਪਰਿਭੂਤਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਨ੍ਮ ਸਫਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦृਸ਼ਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਝੜ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਂ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਬਾਲਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਜਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵੀ ਵੇਖ।
ਵਲ੍ਗਤਾ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨੈਵ ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਥਾ ਪਰੈਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਸ੍ਯਮ੍ ਈषਦ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਵੇਖੋ ਕਿ ਬਲਭਦਰ ਦੀ ਹਾਸੀ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਚਾਣੂਰਂ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਯਂ ਹਰਿਃ ਸਮੁਪੈਤਿ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਯੁਕ੍ਤਕਾਰਿਣਃ
ਸਖੀਓ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਰੀ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਣ?
ਕ੍ਵ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮੁਖੀਭੂਤਃ ਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਰ੍ ਹਰਿਃ ਕ੍ਵ ਵਜ੍ਰਕਠਿਨਾਭੋਗਸ਼ਰੀਰੋ ऽਯਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੈ।
ਇਮੌ ਸੁਲਲਿਤੌ ਰਙ੍ਗੇ ਵਰ੍ਤੇਤੇ ਨਵਯੌਵਨੌ ਦੈਤੇਯਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ ਚਾਣੂਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇ ਦੈਤ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਚਾਣੂਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ ਏष ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ ਯਦ੍ ਬਾਲਬਲਿਨੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੈਃ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀਆਂ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਲੋਕ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਸ੍ਯ ਵਦਤਸ਼੍ ਚਾਲਯਨ੍ ਭੁਵਮ੍ ਵਵਰ੍ष ਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਂ ਚ ਜਨਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਰਸਾਇਆ।
ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਚਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਵਵਲ੍ਗ ਲਲਿਤਂ ਯਦਾ ਪਦੇ ਪਦੇ ਤਦਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਵੀ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਚਲਦੇ ਤੇ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਸੀ!
ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਯੁਯੁਧੇ ऽਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਦੇਵੇਨ ਮੁष੍ਟਿਕਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ, ਜੋ ਮਲਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਸਂਨਿਪਾਤਾਵਧੂਤੈਸ਼੍ ਚ ਚਾਣੂਰੇਣ ਸਮਂ ਹਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੈਰ੍ ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਕੀਲਾਵਜ੍ਰਨਿਪਾਤਨੈਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਉਚਾਲ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ।
ਪਾਦੋਦ੍ਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰਮृष੍ਟਾਭਿਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਹਤ੍ ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਤਿਘੋਰਂ ਤਤ੍ ਤਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜਦ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।
ਸ੍ਵਬਲਪ੍ਰਾਣਨਿष੍ਪਾਦ੍ਯਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਸਂਨਿਧੌ ਯਾਵਦ੍ ਯਾਵਚ੍ ਚ ਚਾਣੂਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਹਰਿਣਾ ਸਹ
ਜਦ ਤਕ ਚਾਣੂਰ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੰਦ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੇਲੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਣਹਾਨਿਮ੍ ਅਵਾਪਾਗ੍ਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵਤ੍ ਤਾਵਨ੍ ਨ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਲੀਲਯੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਲੜੇ।
ਖੇਦਾਚ੍ ਚਾਲਯਤਾ ਕੋਪਾਨ੍ ਨਿਜਸ਼ੇषਕਰੇ ਕਰਮ੍ ਬਲਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਣੂਰਕृष੍ਣਯੋਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਤੇ ਵਧਦੀ ਵੇਖੀ,
ਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਕਂਸਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਃ ਮृਦਙ੍ਗਾਦਿषੁ ਵਾਦ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੇषੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਕੰਸ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਡੋਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਖਸਂਗਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਦੈਵਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਜਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਚਾਣੂਰਂ ਜਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾਨਵਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਵਤਾ-ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ: 'ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ! ਕੇਸ਼ਵ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ!'
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਗਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ ਚਾਣੂਰੇਣ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ—
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਦੈਤ੍ਯਮਲ੍ਲਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ; ਦੈਤ ਮੱਲ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—