ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਸ੍ ਤੇਨ ਤੌ ਗੋਪਦਾਰਕੌ ਘਾਤਨੀਯੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਙ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ
'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਜੋ ਮਲਯੁੱਧ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਉਣ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।'
ਤਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਞ੍ਚਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਉਪਾਹृਤਾਨ੍ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਂਸਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮ੍ ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮੰਚ ਲਗੇ ਵੇਖੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਮੌਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮਞ੍ਚੇषੁ ਨਾਗਰਃ ਸ ਤਦਾ ਜਨਃ ਰਾਜਮਞ੍ਚੇषੁ ਚਾਰੂਢਾਃ ਸਹ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਮਹੀਭृਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਮਲ੍ਲਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਵਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਸਮੀਪਗਃ ਕृਤਃ ਕਂਸੇਨ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਤੁਙ੍ਗਮਞ੍ਚੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੱਲਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਆਇਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਕਂਸ ਨੇ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਂਸ ਖੁਦ ਉੱਚੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਣਾਂ ਮਞ੍ਚਾਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਨਗਰਯੋषਿਤਾਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੰਚ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਲਗਾਏ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਾਦਯੋ ਗੋਪਾ ਮਞ੍ਚੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਅਕ੍ਰੂਰਵਸੁਦੇਵੌ ਚ ਮਞ੍ਚਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਹੋਰ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਮੰਚ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਨਗਰੀਯੋषਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਕੀ ਪੁਤ੍ਰਗਰ੍ਧਿਨੀ ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਕੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਸੀ ਕਿ 'ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ।'
ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਣੂਰੇ ਚਾਤਿਵਲ੍ਗਤਿ ਹਾਹਾਕਾਰਪਰੇ ਲੋਕ ਆਸ੍ਫੋਟਯਤਿ ਮੁष੍ਟਿਕੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਉੱਚ-ਉੱਚ ਕੁਦਣ ਲੱਗਾ, ਲੋਕ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਾਏ-ਹਾਏ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਟਕਦਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍ ਮਦਾਸृਗਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਗਜਦਨ੍ਤਵਰਾਯੁਧੌ
ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਲਾਕ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ—
ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੌ ਗਰ੍ਵਲੀਲਾਵਲੋਕਿਨੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸੁਮਹਾਰਙ੍ਗਂ ਬਲਦੇਵਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮਾਣ ਨਾਲ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਞ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਰਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਯਂ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਇਹ ਬਲਭਦਰ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਯਂ ਯੇਨ ਹਤਾ ਘੋਰਾ ਪੂਤਨਾ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼ਕਟਂ ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੌ ਚ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਉਲਟਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜੇ।
ਸੋ ऽਯਂ ਯਃ ਕਾਲਿਯਂ ਨਾਗਂ ਨਨਰ੍ਤਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਲਕਃ ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਯੇਨ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਨੱਚਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਲੀਲਯੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਹਤੋ ਯੇਨ ਚ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ — ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਚੁਤ ਹੈ।
ਅਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਬਲਦੇਵੋ ऽਗ੍ਰਜੋ ऽਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਲੀਲਯਾ ਯੋषਿਨ੍ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥਾਵਲੋਕਿਭਿਃ ਗੋਪਾਲੋ ਯਾਦਵਂ ਵਂਸ਼ਂ ਮਗ੍ਨਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮਤ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਗੋਪਾਲ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਠਾਏਗਾ।
ਅਯਂ ਸ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਖਿਲਜਨ੍ਮਨਃ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਮ੍ ਅਂਸ਼ੋ ਨੂਨਂ ਭਾਰਹਰੋ ਭੁਵਃ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਰ੍ਣਿਤੇ ਪੌਰੈ ਰਾਮੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਉਰਸ੍ ਤਤਾਪ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤਪਯੋਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਲ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਇਵਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਏਵ ਵਿਲੋਕਯਨ੍ ਯੁਵੇਵ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਿਹਾਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਜਰਾਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੁਢੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗਲਾ ਰਾਜਾਨ੍ਤਃਪੁਰਯੋषਿਤਃ ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮੂਹਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿਰਰਾਮ ਤੌ
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਗਜਯੁਦ੍ਧਕृਤਾਯਾਸਸ੍ਵੇਦਾਮ੍ਬੁਕਣਿਕਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਸਖੀਓ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸੀਵ ਸਰੋਮ੍ਭੋਜਮ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਜਲੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਪਰਿਭੂਤਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਨ੍ਮ ਸਫਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦृਸ਼ਃ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਝੜ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਂ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਬਾਲਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਵਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਜਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਭਾਮਿਨਿ
ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵੀ ਵੇਖ।
ਵਲ੍ਗਤਾ ਮੁष੍ਟਿਕੇਨੈਵ ਚਾਣੂਰੇਣ ਤਥਾ ਪਰੈਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਸ੍ਯਮ੍ ਈषਦ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਵੇਖੋ ਕਿ ਬਲਭਦਰ ਦੀ ਹਾਸੀ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ।
ਸਖ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਚਾਣੂਰਂ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਯਂ ਹਰਿਃ ਸਮੁਪੈਤਿ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਯੁਕ੍ਤਕਾਰਿਣਃ
ਸਖੀਓ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਰੀ ਚਾਣੂਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕੀ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਣ?
ਕ੍ਵ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮੁਖੀਭੂਤਃ ਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਰ੍ ਹਰਿਃ ਕ੍ਵ ਵਜ੍ਰਕਠਿਨਾਭੋਗਸ਼ਰੀਰੋ ऽਯਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੈ।
ਇਮੌ ਸੁਲਲਿਤੌ ਰਙ੍ਗੇ ਵਰ੍ਤੇਤੇ ਨਵਯੌਵਨੌ ਦੈਤੇਯਮਲ੍ਲਾਸ਼੍ ਚਾਣੂਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇ ਦੈਤ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਚਾਣੂਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਮਹਾਨ੍ ਏष ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ ਯਦ੍ ਬਾਲਬਲਿਨੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥੈਃ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀਆਂ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਲੋਕ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਲੋਕਸ੍ਯ ਵਦਤਸ਼੍ ਚਾਲਯਨ੍ ਭੁਵਮ੍ ਵਵਰ੍ष ਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਂ ਚ ਜਨਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਰਸਾਇਆ।
ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਚਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਵਵਲ੍ਗ ਲਲਿਤਂ ਯਦਾ ਪਦੇ ਪਦੇ ਤਦਾ ਭੂਮਿਰ੍ ਨ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਵੀ ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉੱਚਲਦੇ ਤੇ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਸੀ!