ਆਯਾਸ੍ਯੇ ਭਵਤੀਗੇਹਮ੍ ਇਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮਸ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ,' ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਭਕ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਨੀਲਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਧਨੁਃਸ਼ਾਲਾਂ ਤਤੋ ਯਾਤੌ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤੌ
ਭਗਤੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਚਿਤਰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਟੈਸ੍ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪੂਰਯਦ੍ ਧਨੁਃ
ਉੱਚੀ ਕਮਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪਤਾ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਣ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੂਰਯਤਾ ਤੇਨ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਾਦ੍ ਧਨੁਃ ਚਕਾਰਾਤਿਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਥੁਰਾ ਤੇਨ ਪੂਰਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਮਾਨ ਤਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ।
ਅਨੁਯੁਕ੍ਤੌ ਤਤਸ੍ ਤੌ ਚ ਭਗ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਰਕ੍ਸ਼ਿਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਕृਤ੍ਯੋਭੌ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਲਯਾਤ੍
ਕਮਾਨ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ, ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ। ਦੋਨੋ ਨੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਮਾਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਗਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਥਾ ਧਨੁਃ ਭਗ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ
ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਅਤੇ ਕਮਾਨ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗੋਪਾਲਦਾਰਕੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੌ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਹਰੌ ਹਿ ਤੌ
ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਜੋ ਆਏ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ। ਤੁਸੀਂ ਮਲਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੋषਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥੈਤਨ੍ ਮਹਾਬਲੌ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਨੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਯਤੋ ऽਨ੍ਯਾਯਤੋ ਵਾਪਿ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਮਮਾਹਿਤੌ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੌ ਤਦ੍ਵਧਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਚਾਹੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੇਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਤੌ ਮਲ੍ਲੌ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਹੂਯ ਹਸ੍ਤਿਪਮ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਚ੍ਚੈਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਤਃ ਸਮਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਮੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਾਗਲ ਕੀਤਾ ਹਾਥੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ।'
ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਸ੍ ਤੇਨ ਤੌ ਗੋਪਦਾਰਕੌ ਘਾਤਨੀਯੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਙ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ
'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਜੋ ਮਲਯੁੱਧ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਉਣ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।'
ਤਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਞ੍ਚਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਉਪਾਹृਤਾਨ੍ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਂਸਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮ੍ ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮੰਚ ਲਗੇ ਵੇਖੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਮੌਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮਞ੍ਚੇषੁ ਨਾਗਰਃ ਸ ਤਦਾ ਜਨਃ ਰਾਜਮਞ੍ਚੇषੁ ਚਾਰੂਢਾਃ ਸਹ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਮਹੀਭृਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਮਲ੍ਲਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਵਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਸਮੀਪਗਃ ਕृਤਃ ਕਂਸੇਨ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਤੁਙ੍ਗਮਞ੍ਚੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੱਲਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਆਇਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਕਂਸ ਨੇ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਂਸ ਖੁਦ ਉੱਚੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਣਾਂ ਮਞ੍ਚਾਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਨਗਰਯੋषਿਤਾਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੰਚ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਲਗਾਏ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਾਦਯੋ ਗੋਪਾ ਮਞ੍ਚੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਅਕ੍ਰੂਰਵਸੁਦੇਵੌ ਚ ਮਞ੍ਚਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਹੋਰ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਮੰਚ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਨਗਰੀਯੋषਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਕੀ ਪੁਤ੍ਰਗਰ੍ਧਿਨੀ ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਕੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਸੀ ਕਿ 'ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ।'
ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਣੂਰੇ ਚਾਤਿਵਲ੍ਗਤਿ ਹਾਹਾਕਾਰਪਰੇ ਲੋਕ ਆਸ੍ਫੋਟਯਤਿ ਮੁष੍ਟਿਕੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਉੱਚ-ਉੱਚ ਕੁਦਣ ਲੱਗਾ, ਲੋਕ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਾਏ-ਹਾਏ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਟਕਦਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍ ਮਦਾਸृਗਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਗਜਦਨ੍ਤਵਰਾਯੁਧੌ
ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਲਾਕ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ—
ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੌ ਗਰ੍ਵਲੀਲਾਵਲੋਕਿਨੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸੁਮਹਾਰਙ੍ਗਂ ਬਲਦੇਵਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮਾਣ ਨਾਲ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਞ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਰਙ੍ਗੇष੍ਵ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਕृष੍ਣੋ ऽਯਂ ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਯਮ੍ ਇਤਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ, ਇਹ ਬਲਭਦਰ ਹੈ।'
ਸੋ ऽਯਂ ਯੇਨ ਹਤਾ ਘੋਰਾ ਪੂਤਨਾ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼ਕਟਂ ਯੇਨ ਭਗ੍ਨੌ ਚ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਉਲਟਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋੜੇ।
ਸੋ ऽਯਂ ਯਃ ਕਾਲਿਯਂ ਨਾਗਂ ਨਨਰ੍ਤਾਰੁਹ੍ਯ ਬਾਲਕਃ ਧृਤੋ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਯੇਨ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਇਹ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਨੱਚਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਲੀਲਯੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਹਤੋ ਯੇਨ ਚ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ — ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਚੁਤ ਹੈ।
ਅਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ ਬਲਦੇਵੋ ऽਗ੍ਰਜੋ ऽਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਲੀਲਯਾ ਯੋषਿਨ੍ਮਨੋਨਯਨਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥਾਵਲੋਕਿਭਿਃ ਗੋਪਾਲੋ ਯਾਦਵਂ ਵਂਸ਼ਂ ਮਗ੍ਨਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮਤ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਗੋਪਾਲ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਠਾਏਗਾ।
ਅਯਂ ਸ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਖਿਲਜਨ੍ਮਨਃ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਮ੍ ਅਂਸ਼ੋ ਨੂਨਂ ਭਾਰਹਰੋ ਭੁਵਃ
ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਵਰ੍ਣਿਤੇ ਪੌਰੈ ਰਾਮੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਉਰਸ੍ ਤਤਾਪ ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਨੁਤਪਯੋਧਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਲ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਇਵਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਵ੍ ਏਵ ਵਿਲੋਕਯਨ੍ ਯੁਵੇਵ ਵਸੁਦੇਵੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਿਹਾਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਜਰਾਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਬੁਢੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ਿਯੁਗਲਾ ਰਾਜਾਨ੍ਤਃਪੁਰਯੋषਿਤਃ ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮੂਹਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਵਿਰਰਾਮ ਤੌ
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਤੋਂ ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ।