ਤਾਮ੍ ਆਹ ਲਲਿਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਸ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍ ਭਵਤ੍ਯਾ ਨੀਯਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦੇਨ੍ਦੀਵਰਲੋਚਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਲੇਪਣ ਕਿਸ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਨੀਲ-ਕੰਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਸਕਾਮੇਨੈਵ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾਨੁਰਾਗਾ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਲਲਿਤਂ ਕੁਬ੍ਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਬਲਾਤ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਹਰੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਵੱਲ ਵੀ ਤੱਕਿਆ।
ਕਾਨ੍ਤ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਂਸੇਨਾਪਿ ਨਿਯੋਜਿਤਾ ਨੈਕਵਕ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਕਰ੍ਮਣਿ
'ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਕਾਂਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲੇਪਣ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਂ।'
ਨਾਨ੍ਯਪਿष੍ਟਂ ਹਿ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਤੀਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਧਨਭਾਜਨਮ੍
'ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੇਪਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਹਾਂ।'
ਸੁਗਨ੍ਧਮ੍ ਏਤਦ੍ ਰਾਜਾਰ੍ਹਂ ਰੁਚਿਰਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨੇ ਆਵਯੋਰ੍ ਗਾਤ੍ਰਸਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍
'ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਲੇਪਣ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮ੍ ਆਹ ਸਾ ਕृष੍ਣਂ ਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਅਥੋਭਯੋਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਲੈ ਲਓ,' ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਲੇਪਣ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਤਤਸ੍ ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪੌ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੌ ਸਿਤਕृष੍ਣਾਵ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੌ
ਭਗਤੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਂ ਚਿਬੁਕੇ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ ਉਲ੍ਲਾਪਨਵਿਧਾਨਵਿਤ੍ ਉਲ੍ਲਾਪ੍ਯ ਤੋਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲੇਨਾਗ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਚਿਨ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਨ ਉਠਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ष ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਾ ऋਜੁਤ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵੋ ऽਨਯਤ੍ ਤਤਃ ਸਾ ऋਜੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋषਿਤਾਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਵਰਾ
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿਲਾਸਲਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਮਗਰ੍ਭਭਰਾਲਸਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਵ੍ਰਜ ਗੇਹਂ ਮਮੇਤਿ ਵੈ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਭਰਪੂਰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ।'
ਆਯਾਸ੍ਯੇ ਭਵਤੀਗੇਹਮ੍ ਇਤਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਜਹਾਸੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮਸ੍ਯਾਲੋਕ੍ਯ ਚਾਨਨਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ,' ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ, ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਭਕ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਨੀਲਪੀਤਾਮ੍ਬਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਧਨੁਃਸ਼ਾਲਾਂ ਤਤੋ ਯਾਤੌ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤੌ
ਭਗਤੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਚਿਤਰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਧਨੂਰਤ੍ਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਟੈਸ੍ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪੂਰਯਦ੍ ਧਨੁਃ
ਉੱਚੀ ਕਮਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪਤਾ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤਣ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪੂਰਯਤਾ ਤੇਨ ਭਜ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲਾਦ੍ ਧਨੁਃ ਚਕਾਰਾਤਿਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਥੁਰਾ ਤੇਨ ਪੂਰਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਮਾਨ ਤਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ।
ਅਨੁਯੁਕ੍ਤੌ ਤਤਸ੍ ਤੌ ਚ ਭਗ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਰਕ੍ਸ਼ਿਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਕृਤ੍ਯੋਭੌ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਕਾਰ੍ਮੁਕਾਲਯਾਤ੍
ਕਮਾਨ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ, ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ। ਦੋਨੋ ਨੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਮਾਨ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਗਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਪਲਭ੍ਯ ਤਥਾ ਧਨੁਃ ਭਗ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਾਹ ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕੌ
ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਅਤੇ ਕਮਾਨ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਗੋਪਾਲਦਾਰਕੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ ਮਲ੍ਲਯੁਦ੍ਧੇਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੌ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਹਰੌ ਹਿ ਤੌ
ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਜੋ ਆਏ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ। ਤੁਸੀਂ ਮਲਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।
ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੋषਿਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਭਿਮਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥੈਤਨ੍ ਮਹਾਬਲੌ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਨੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਯਤੋ ऽਨ੍ਯਾਯਤੋ ਵਾਪਿ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤੌ ਮਮਾਹਿਤੌ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੌ ਤਦ੍ਵਧਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਚਾਹੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੇਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਤੌ ਮਲ੍ਲੌ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਹੂਯ ਹਸ੍ਤਿਪਮ੍ ਪ੍ਰੋਵਾਚੋਚ੍ਚੈਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਮਤ੍ਤਃ ਸਮਾਜਦ੍ਵਾਰਿ ਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਮੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਾਗਲ ਕੀਤਾ ਹਾਥੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹੇ।'
ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਸ੍ ਤੇਨ ਤੌ ਗੋਪਦਾਰਕੌ ਘਾਤਨੀਯੌ ਨਿਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਙ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ
'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਜੋ ਮਲਯੁੱਧ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਉਣ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।'
ਤਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਞ੍ਚਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਉਪਾਹृਤਾਨ੍ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਂਸਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮ੍ ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮੰਚ ਲਗੇ ਵੇਖੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਮੌਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਮਞ੍ਚੇषੁ ਨਾਗਰਃ ਸ ਤਦਾ ਜਨਃ ਰਾਜਮਞ੍ਚੇषੁ ਚਾਰੂਢਾਃ ਸਹ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ ਮਹੀਭृਤਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਮਲ੍ਲਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਿਕਵਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਸਮੀਪਗਃ ਕृਤਃ ਕਂਸੇਨ ਕਂਸੋ ऽਪਿ ਤੁਙ੍ਗਮਞ੍ਚੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੱਲਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਆਇਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਕਂਸ ਨੇ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਂਸ ਖੁਦ ਉੱਚੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਣਾਂ ਮਞ੍ਚਾਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਨਗਰਯੋषਿਤਾਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੰਚ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਲਗਾਏ।
ਨਨ੍ਦਗੋਪਾਦਯੋ ਗੋਪਾ ਮਞ੍ਚੇष੍ਵ੍ ਅਨ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਅਕ੍ਰੂਰਵਸੁਦੇਵੌ ਚ ਮਞ੍ਚਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਹੋਰ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ। ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਮੰਚ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਨਗਰੀਯੋषਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਕੀ ਪੁਤ੍ਰਗਰ੍ਧਿਨੀ ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ऽਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਵਕੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਸੀ ਕਿ 'ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂ।'
ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਚਾਣੂਰੇ ਚਾਤਿਵਲ੍ਗਤਿ ਹਾਹਾਕਾਰਪਰੇ ਲੋਕ ਆਸ੍ਫੋਟਯਤਿ ਮੁष੍ਟਿਕੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਉੱਚ-ਉੱਚ ਕੁਦਣ ਲੱਗਾ, ਲੋਕ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਾਏ-ਹਾਏ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪਟਕਦਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਰੋਹਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍ ਮਦਾਸृਗਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਗਜਦਨ੍ਤਵਰਾਯੁਧੌ
ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਚਲਾਕ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ—
ਮृਗਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਸਿਂਹੌ ਗਰ੍ਵਲੀਲਾਵਲੋਕਿਨੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸੁਮਹਾਰਙ੍ਗਂ ਬਲਦੇਵਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮਾਣ ਨਾਲ ਅਖਾੜੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।