ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯਾਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਰਥੇਨੈਕੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਗृਹੇ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਹਿ ਕृਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਕਂਸੇਨ ਸ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਰਥ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸਾਵ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਲੋਚਨੈਰ੍ ਅਭਿਵਿਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਲੀਲਯਾ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਬਾਲਗਜਾਵ੍ ਇਵ
ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜਦ ਆਏ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਜਕਂ ਰਙ੍ਗਕਾਰਕਮ੍ ਅਯਾਚੇਤਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਤੇ ਇਕ ਪੋਸ਼ਾਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਜਕਃ ਸੋ ऽਥ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰੂਢਵਿਸ੍ਮਯਃ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਹ ਕੰਸ ਦਾ ਰੰਗਰੇਜ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੇ ਅਜੋਬੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਤਸ੍ ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੋਪੇਨ ਰਜਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰੰਗਰੇਜ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਦਾਯ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰੌ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੌ ਮਾਲਾਕਾਰਗृਹਂ ਗਤੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ।
ਵਿਕਾਸਿਨੇਤ੍ਰਯੁਗਲੋ ਮਾਲਾਕਾਰੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਏਤੌ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਯਾਤੌ ਮਨਸਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਤਃ
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੋਬੇ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?
ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਸੁਮਨੋਹਰੌ ਸ ਤਰ੍ਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਵ੍ ਉਪਾਗਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹਨ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯਾਚਿਤਃ ਭੁਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲ ਮੰਗੇ; ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੌ ਨਾਥੌ ਮਮ ਗੇਹਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ ਧਨ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਤੌ ਮਾਲ੍ਯਜੀਵਿਕਃ
ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੇਰੇ ਘਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ ਤਯੋਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਮਤਃ ਚਾਰੂਣ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਵਿਲੋਭਯਨ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸੌ ਮਾਲਾਕਾਰੋਤ੍ਤਮੋ ਦਦੌ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਰੂਣਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮਲਾਨਿ ਚ
ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ।
ਮਾਲਾਕਾਰਾਯ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤ੍ਯਜਿष੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮੇਰੀ ਸਰਨ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡੇਗੀ ਨਹੀਂ।
ਬਲਹਾਨਿਰ੍ ਨ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਧਨਹਾਨਿਰ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ ਯਾਵਦ੍ ਧਰਣਿਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਸਂਤਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਕੀ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਟਿਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਲੋਕਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮੇ ਮਨਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਭਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਂਤਤਿਜਾਤਾਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਦੋषਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਂਤਤਿਸਂਭਵਃ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਵਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਂਭਾਗ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਾਲਾਕਾਰੇਣ ਪੂਜਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਨੁਲੇਪਨਭਾਜਨਾਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੀਂ ਨਵਯੌਵਨਗੋਚਰਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਲੇਪਣ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮ੍ ਆਹ ਲਲਿਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਕਸ੍ਯੇਦਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍ ਭਵਤ੍ਯਾ ਨੀਯਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦੇਨ੍ਦੀਵਰਲੋਚਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਲੇਪਣ ਕਿਸ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਨੀਲ-ਕੰਵਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।'
ਸਕਾਮੇਨੈਵ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾਨੁਰਾਗਾ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਲਲਿਤਂ ਕੁਬ੍ਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਬਲਾਤ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਹਰੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਵੱਲ ਵੀ ਤੱਕਿਆ।
ਕਾਨ੍ਤ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਂਸੇਨਾਪਿ ਨਿਯੋਜਿਤਾ ਨੈਕਵਕ੍ਰੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਕਰ੍ਮਣਿ
'ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ? ਮੈਂ ਕਾਂਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲੇਪਣ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਂ।'
ਨਾਨ੍ਯਪਿष੍ਟਂ ਹਿ ਕਂਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਅਤੀਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਧਨਭਾਜਨਮ੍
'ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਲੇਪਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਹਾਂ।'
ਸੁਗਨ੍ਧਮ੍ ਏਤਦ੍ ਰਾਜਾਰ੍ਹਂ ਰੁਚਿਰਂ ਰੁਚਿਰਾਨਨੇ ਆਵਯੋਰ੍ ਗਾਤ੍ਰਸਦृਸ਼ਂ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਨਮ੍
'ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਲੇਪਣ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੇ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮ੍ ਆਹ ਸਾ ਕृष੍ਣਂ ਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ ਅਨੁਲੇਪਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰਯੋਗ੍ਯਮ੍ ਅਥੋਭਯੋਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਲੈ ਲਓ,' ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ ਲੇਪਣ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭਕ੍ਤਿਚ੍ਛੇਦਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਤਤਸ੍ ਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਚਾਪੌ ਵਿਰਾਜਨ੍ਤੌ ਸਿਤਕृष੍ਣਾਵ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦੌ
ਭਗਤੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ ਤਾਂ ਚਿਬੁਕੇ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ ਉਲ੍ਲਾਪਨਵਿਧਾਨਵਿਤ੍ ਉਲ੍ਲਾਪ੍ਯ ਤੋਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲੇਨਾਗ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਚਿਨ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਨ ਉਠਾਇਆ।
ਚਕਰ੍ष ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਾ ऋਜੁਤ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵੋ ऽਨਯਤ੍ ਤਤਃ ਸਾ ऋਜੁਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੋषਿਤਾਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਵਰਾ
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿਲਾਸਲਲਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਮਗਰ੍ਭਭਰਾਲਸਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਵ੍ਰਜ ਗੇਹਂ ਮਮੇਤਿ ਵੈ
ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਭਰਪੂਰ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਫੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਓ।'