ੴ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਨਮਃ ਸਂਕਰ੍षਣਾਯ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਓਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਲੇ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਭਿष੍ਟੂਯ ਸ ਯਾਦਵਃ ਅਰ੍ਘਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਧੂਪਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਮਨੋਮਯੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯਾਨ੍ਯਵਿषਯਂ ਮਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ
ਹੋਰ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ; ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਆਜਗਾਮ ਰਥਂ ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਃ
ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੁੜ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਂ ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰ ਯਮੁਨਾਜਲੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਃ
ਅਕ੍ਰੂਰ, ਤੁਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਲੇ ਯਦ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਅਚੁਤ, ਜਲ ਵਿਚ ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਗਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤੇਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਪਰੇਣਾਹਂ ਭਵਤਾ ਕृष੍ਣ ਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਡੇ ਅਜੋਬੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ ਕਿਮ੍ ਏਤੇਨ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਯਾਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਬਿਭੇਮਿ ਕਂਸਾਦ੍ ਧਿਗ੍ ਜਨ੍ਮ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਚਲੋ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਮੈਂ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੀਵਨ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍ ਵਾਤਰਂਹਸਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸੋ ऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਂ ਚਾਹ ਸ ਯਾਦਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਅਕਰੂਰ, ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯਾਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਰਥੇਨੈਕੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਗृਹੇ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਹਿ ਕृਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਕਂਸੇਨ ਸ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਰਥ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸਾਵ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਲੋਚਨੈਰ੍ ਅਭਿਵਿਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਲੀਲਯਾ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਬਾਲਗਜਾਵ੍ ਇਵ
ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜਦ ਆਏ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਜਕਂ ਰਙ੍ਗਕਾਰਕਮ੍ ਅਯਾਚੇਤਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਤੇ ਇਕ ਪੋਸ਼ਾਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਜਕਃ ਸੋ ऽਥ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰੂਢਵਿਸ੍ਮਯਃ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਹ ਕੰਸ ਦਾ ਰੰਗਰੇਜ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੇ ਅਜੋਬੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਤਸ੍ ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੋਪੇਨ ਰਜਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰੰਗਰੇਜ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਦਾਯ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰੌ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੌ ਮਾਲਾਕਾਰਗृਹਂ ਗਤੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ।
ਵਿਕਾਸਿਨੇਤ੍ਰਯੁਗਲੋ ਮਾਲਾਕਾਰੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਏਤੌ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਯਾਤੌ ਮਨਸਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਤਃ
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੋਬੇ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?
ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਸੁਮਨੋਹਰੌ ਸ ਤਰ੍ਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਵ੍ ਉਪਾਗਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹਨ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯਾਚਿਤਃ ਭੁਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲ ਮੰਗੇ; ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੌ ਨਾਥੌ ਮਮ ਗੇਹਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ ਧਨ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਤੌ ਮਾਲ੍ਯਜੀਵਿਕਃ
ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੇਰੇ ਘਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ! ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ ਤਯੋਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕਾਮਤਃ ਚਾਰੂਣ੍ਯ੍ ਏਤਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਵਿਲੋਭਯਨ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸੌ ਮਾਲਾਕਾਰੋਤ੍ਤਮੋ ਦਦੌ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਰੂਣਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਮਲਾਨਿ ਚ
ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ ਫੁੱਲ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ।
ਮਾਲਾਕਾਰਾਯ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤ੍ਯਜਿष੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮੇਰੀ ਸਰਨ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡੇਗੀ ਨਹੀਂ।
ਬਲਹਾਨਿਰ੍ ਨ ਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਧਨਹਾਨਿਰ੍ ਅਥਾਪਿ ਵਾ ਯਾਵਦ੍ ਧਰਣਿਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਸਂਤਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਕੀ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਟਿਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਲੋਕਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮੇ ਮਨਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਭਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਂਤਤਿਜਾਤਾਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਮ੍ ਆਯੁਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਦੋषਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਂਤਤਿਸਂਭਵਃ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਵਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਂਭਾਗ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਸੂਰਜ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਾਲਾਕਾਰੇਣ ਪੂਜਿਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਲਾਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਨੁਲੇਪਨਭਾਜਨਾਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤੀਂ ਨਵਯੌਵਨਗੋਚਰਾਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਲੇਪਣ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।