ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਰੂਪਿਣੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਹਿਮ੍ਨੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਵ੍ਯਾਪਿਨੇ ਨੈਕਰੂਪੈਕਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਕਲਪਣਯ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰ ਇੱਕ ਹੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਬ੍ਦਰੂਪਾਯ ਤੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਹਵਿਰ੍ਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਨਮੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਾਯ ਪਰਾਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ।
ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਮੂਲ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੋ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯਾਭਿਃ ਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰ੍ ਉਦੀਰਿਤਃ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।
ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਸ੍ਵਰੂਪਾਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਪ੍ਰਯੋਜਨ ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਾਭਿਧਾਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸਦੀ ਸਰੂਪ, ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਾਮ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਨਾਥ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਮਜਾਤ੍ਯਾਦਿਕਲ੍ਪਨਾਃ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਕਾਰਿ ਭਵਾਨ੍ ਅਜਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਮ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਪਰਮ, ਸਦਾ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਅਜਨਮਾ ਹੋ।
ਨ ਕਲ੍ਪਨਾਮ੍ ऋਤੇ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਧਿਗਮੋ ਯਤਃ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਚ੍ਯੁਤਾਨਨ੍ਤ ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ ਈਡ੍ਯਸੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਚਲ, ਅਨੰਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜ ਵਿਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰ੍ ਏਤੈਰ੍ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਵਿਕਾਰਭੇਦਹੀਨਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਹਿ ਭਵਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ ਹੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬਦਲਾਵ ਤੇ ਫਰਕ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ ਅਰ੍ਯਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਧਾਤਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਃ ਸਮੀਰਣੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਤੋਯੇਸ਼ੋ ਧਨਪਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਕਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕੋ ਭਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਗਦ੍ ਅਪਿ ਪਾਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭੇਦੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਅਰਯਮਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੌਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ ਸृਜਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਗਭਸ੍ਤਿਰੂਪੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਗੁਣਮਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਜ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸਦਿਤਿਵਾਚਕਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਯਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦਸਤੇ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਮੈ
ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ 'ਸਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ੴ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਨਮਃ ਸਂਕਰ੍षਣਾਯ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਓਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਲੇ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਭਿष੍ਟੂਯ ਸ ਯਾਦਵਃ ਅਰ੍ਘਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਧੂਪਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਮਨੋਮਯੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯਾਨ੍ਯਵਿषਯਂ ਮਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ
ਹੋਰ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ; ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਆਜਗਾਮ ਰਥਂ ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਃ
ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੁੜ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਂ ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰ ਯਮੁਨਾਜਲੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਃ
ਅਕ੍ਰੂਰ, ਤੁਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਲੇ ਯਦ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਅਚੁਤ, ਜਲ ਵਿਚ ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਗਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤੇਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਪਰੇਣਾਹਂ ਭਵਤਾ ਕृष੍ਣ ਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਡੇ ਅਜੋਬੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ ਕਿਮ੍ ਏਤੇਨ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਯਾਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਬਿਭੇਮਿ ਕਂਸਾਦ੍ ਧਿਗ੍ ਜਨ੍ਮ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਚਲੋ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਮੈਂ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੀਵਨ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍ ਵਾਤਰਂਹਸਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸੋ ऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਂ ਚਾਹ ਸ ਯਾਦਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਅਕਰੂਰ, ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਯਾਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਰਥੇਨੈਕੋ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਗृਹੇ ਯੁਵਯੋਰ੍ ਹਿ ਕृਤੇ ਵृਦ੍ਧਃ ਕਂਸੇਨ ਸ ਨਿਰਸ੍ਯਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਰਥ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਸਾਵ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਾਗਤੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਲੋਚਨੈਰ੍ ਅਭਿਵਿਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਲੀਲਯਾ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਬਾਲਗਜਾਵ੍ ਇਵ
ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ ਜਦ ਆਏ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦੇ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਜਕਂ ਰਙ੍ਗਕਾਰਕਮ੍ ਅਯਾਚੇਤਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਾਣਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਰੁਚਿਰਾਣਿ ਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਤੇ ਇਕ ਪੋਸ਼ਾਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਰਜਕਃ ਸੋ ऽਥ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰੂਢਵਿਸ੍ਮਯਃ ਬਹੂਨ੍ਯ੍ ਆਕ੍ਸ਼ੇਪਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਹ ਕੰਸ ਦਾ ਰੰਗਰੇਜ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੇ ਅਜੋਬੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਤਤਸ੍ ਤਲਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੋਪੇਨ ਰਜਕਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰੰਗਰੇਜ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾਦਾਯ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰੌ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੌ ਮਾਲਾਕਾਰਗृਹਂ ਗਤੌ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ।
ਵਿਕਾਸਿਨੇਤ੍ਰਯੁਗਲੋ ਮਾਲਾਕਾਰੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਏਤੌ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਯਾਤੌ ਮਨਸਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਤਃ
ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੋਬੇ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਦੋ ਕੌਣ ਹਨ, ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ?
ਪੀਤਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਸੁਮਨੋਹਰੌ ਸ ਤਰ੍ਕਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਭੁਵਂ ਦੇਵਾਵ੍ ਉਪਾਗਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਹਨ।
ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯਾਚਿਤਃ ਭੁਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲ ਮੰਗੇ; ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।