ਦਧਾਨਮ੍ ਅਸਿਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਰੁਰੂਪਾਵਤਂਸਕਮ੍ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਮਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਹਣੀ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਮੋਰਪੰਖੀ ਪੱਗ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਮ੍ ਆਤਾਮ੍ਰਾਯਤਲੋਚਨਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਮ੍ ਉਦਾਰਾਙ੍ਗਂ ਚਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਯੁਧਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਉੱਚੇ ਅੰਗ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਆਦਿਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੀਤੇ ਵਸਾਨਂ ਵਸਨੇ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪਤਡਿਨ੍ਮਾਲਾਵਿਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਚਾਰੁਕੇਯੂਰਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਨਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗੈਰ੍ ਅਕਲ੍ਮषੈਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਨਸਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨੈਃ
ਉਹ ਸਨੰਦਨ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਲਕृष੍ਣੌ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਅਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ ਅਥੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਗਤਾਵ੍ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਥੇ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ।
ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੋਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਚਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦ੍ ਰਥਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਈ; ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੁੜ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵੋਭੌ ਰਥਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁष੍ਯਵਪੁषਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਮਗ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਸ੍ ਤੋਯੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਤਥੈਵ ਤੌ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਮਹੋਰਗੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸਦ੍ਭਾਵਃ ਸ ਤੁ ਦਾਨਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਰੂਪਿਣੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਹਿਮ੍ਨੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਵ੍ਯਾਪਿਨੇ ਨੈਕਰੂਪੈਕਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਕਲਪਣਯ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰ ਇੱਕ ਹੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਬ੍ਦਰੂਪਾਯ ਤੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਹਵਿਰ੍ਭੂਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਨਮੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਰੂਪਾਯ ਪਰਾਯ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਧੁਨੀ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ।
ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾ ਭਵਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਮੂਲ ਪਦਾਰਥ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੋ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯਾਭਿਃ ਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰ੍ ਉਦੀਰਿਤਃ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।
ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਸ੍ਵਰੂਪਾਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਪ੍ਰਯੋਜਨ ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਾਭਿਧਾਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸਦੀ ਸਰੂਪ, ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਾਮ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਨਾਥ ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਮਜਾਤ੍ਯਾਦਿਕਲ੍ਪਨਾਃ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਕਾਰਿ ਭਵਾਨ੍ ਅਜਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਮ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਆਦਿ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਪਰਮ, ਸਦਾ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਅਜਨਮਾ ਹੋ।
ਨ ਕਲ੍ਪਨਾਮ੍ ऋਤੇ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਧਿਗਮੋ ਯਤਃ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਾਚ੍ਯੁਤਾਨਨ੍ਤ ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ ਈਡ੍ਯਸੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਚਲ, ਅਨੰਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਜ ਵਿਕਲ੍ਪਨਾਭਿਰ੍ ਏਤੈਰ੍ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਵਿਕਾਰਭੇਦਹੀਨਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਹਿ ਭਵਤੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਜਨਮਾ ਹੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਬਦਲਾਵ ਤੇ ਫਰਕ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿਤ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ ਅਰ੍ਯਮਾ ਵਿਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਧਾਤਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਃ ਸਮੀਰਣੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਤੋਯੇਸ਼ੋ ਧਨਪਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਕਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕੋ ਭਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਗਦ੍ ਅਪਿ ਪਾਸਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭੇਦੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਅਰਯਮਾਨ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੌਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭਵਾਨ੍ ਸृਜਤਿ ਹਨ੍ਤਿ ਗਭਸ੍ਤਿਰੂਪੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਗੁਣਮਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਜ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸਦਿਤਿਵਾਚਕਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਯਜ੍ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਸਦਸਤੇ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਸ੍ਮੈ
ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ 'ਸਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ੴ ਨਮੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਨਮਃ ਸਂਕਰ੍षਣਾਯ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਓਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਲੇ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਭਿष੍ਟੂਯ ਸ ਯਾਦਵਃ ਅਰ੍ਘਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਧੂਪਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਮਨੋਮਯੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਯਾਦਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯਾਨ੍ਯਵਿषਯਂ ਮਨਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ
ਹੋਰ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਥੇ ਟਿਕਾ ਲਿਆ; ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਆਜਗਾਮ ਰਥਂ ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਯਮੁਨਾਮ੍ਭਸਃ
ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮੁੜ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਂ ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੋ ऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰ ਯਮੁਨਾਜਲੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤਃ
ਅਕ੍ਰੂਰ, ਤੁਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ ਜਲੇ ਯਦ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਹੇ ਅਚੁਤ, ਜਲ ਵਿਚ ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜਗਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤੇਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਪਰੇਣਾਹਂ ਭਵਤਾ ਕृष੍ਣ ਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਡੇ ਅਜੋਬੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ ਕਿਮ੍ ਏਤੇਨ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਯਾਮੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਬਿਭੇਮਿ ਕਂਸਾਦ੍ ਧਿਗ੍ ਜਨ੍ਮ ਪਰਪਿਣ੍ਡੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? ਚਲੋ ਮਥੁਰਾ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਮੈਂ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੀਵਨ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍ ਵਾਤਰਂਹਸਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸੋ ऽਕ੍ਰੂਰੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਮਂ ਚਾਹ ਸ ਯਾਦਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਯਾਦਵ ਅਕਰੂਰ, ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।