ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ ਅਯਂ ਤਾਸਾਂ ਵਿਲਾਸਨਿਗਡੈਰ੍ ਯਤਃ ਭਵਤੀਨਾਂ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਕਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੇष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਗੀਲੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇਗਾ?
ਏषੋ ਹਿ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਯਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਅਕ੍ਰੂਰਕ੍ਰੂਰਕੇਣਾਪਿ ਹਤਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਃ
ਇਹ ਕੇਸ਼ਵ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਮੁਚ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨृਸ਼ਂਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਨੁਰਾਗਪਰਂ ਜਨਮ੍ ਯੇਨੇਮਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਹ੍ਲਾਦਂ ਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨੋ ਹਰਿਮ੍
ਕੀ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ? ਉਹ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਕਿਉਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ?
ਏष ਰਾਮੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਵਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਾਰਣੇ
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦਈ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਆਓ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੀਏ।
ਗੁਰੂਣਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਨ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ਗੁਰਵਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸਾਡੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵਿਰਹ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨਨ੍ਦਗੋਪਮੁਖਾ ਗੋਪਾ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਏਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਨੋਦ੍ਯਮਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨੇ
ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਮਥੁਰਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾਦ੍ਯ ਰਜਨੀ ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਯੋषਿਤਾਮ੍ ਯਾਸਾਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜੇ ਯਾਤਿ ਨੇਤ੍ਰਾਲਿਭੋਗ੍ਯਤਾਮ੍
ਅੱਜ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਵੇਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੁਣ ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਪਥਿ ਯੇ ਕृष੍ਣਮ੍ ਇਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਾਰਿਤਾਃ ਉਦ੍ਵਹਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਵਾਹ ਵਾਹ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਣਗੇ।
ਮਥੁਰਾਨਗਰੀਪੌਰਨਯਨਾਨਾਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਦਨਾਲੋਕਾਦ੍ ਅਤੀਵਾਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਅੱਜ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਮੁਖ ਵੇਖਣਗੇ।
ਕੋ ਨੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਸਭਾਗ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤਾਭਿਰ੍ ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਕਾਨ੍ਤਨਯਨਾ ਯਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਸੁਭਾਗਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਵੇਖਣਗੀਆਂ?
ਅਹੋ ਗੋਪੀਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਿਧਿਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾਕਰੁਣਾਤ੍ਮਨਾ
ਹਾਏ, ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਕਰੂੜ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ।
ਅਨੁਰਾਗੇਣ ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਵ੍ਰਜਤੋ ਹਰੇਃ ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਮ੍ ਉਪਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਕਰੇषੁ ਵਲਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ
ਸਾਡੀ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਵੀ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਕ੍ਰੂਰਹृਦਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਰਯਤੇ ਹਯਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਆਰ੍ਤਾਸੁ ਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਘृਣਾ ਕਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਰੂੜ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਇਆ; ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਇੰਨੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਪਿਘਲਦਾ?
ਹੇ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਰਥਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਰੇਣੁਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ਦੂਰੀਕृਤੋ ਹਰਿਰ੍ ਯੇਨ ਸੋ ऽਪਿ ਰੇਣੁਰ੍ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੇ ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਵੇਖ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਉੱਚੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤਾਂ ਉਹ ਧੂੜ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਤਿਹਾਰ੍ਦੇਨ ਗੋਪੀਜਨਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤਤ੍ਯਾਜ ਵ੍ਰਜਭੂਭਾਗਂ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਜਵਨਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਥੇਨ ਯਮੁਨਾਤਟਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਰਾਮਾਕ੍ਰੂਰਜਨਾਰ੍ਦਨਾਃ
ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ, ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਥਾਹ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਤਾਵਦ੍ ਆਸ੍ਯਤਾਮ੍ ਯਾਵਤ੍ ਕਰੋਮਿ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਮ੍ ਆਹ੍ਨਿਕਾਰ੍ਹਣਮ੍ ਅਮ੍ਭਸਿ
ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵਾਂ।'
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ ਦਧ੍ਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯਮੁਨਾਜਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਫਣਾਸਹਸ੍ਰਮਾਲਾਢ੍ਯਂ ਬਲਭਦ੍ਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ਕੁਨ੍ਦਾਮਲਾਙ੍ਗਮ੍ ਉਨ੍ਨਿਦ੍ਰਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਲਭਦਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੰਬੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ।
ਵृਤਂ ਵਾਸੁਕਿਡਿਮ੍ਭੌਘੈਰ੍ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪਵਨਾਸ਼ਿਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਮ੍ ਉਦ੍ਗਨ੍ਧਿਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਾਸੁਕੀ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਧਾਨਮ੍ ਅਸਿਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਰੁਰੂਪਾਵਤਂਸਕਮ੍ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਮਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਹਣੀ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਮੋਰਪੰਖੀ ਪੱਗ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਮ੍ ਆਤਾਮ੍ਰਾਯਤਲੋਚਨਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਮ੍ ਉਦਾਰਾਙ੍ਗਂ ਚਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਯੁਧਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਉੱਚੇ ਅੰਗ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਆਦਿਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੀਤੇ ਵਸਾਨਂ ਵਸਨੇ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਚਾਪਤਡਿਨ੍ਮਾਲਾਵਿਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਚਾਰੁਕੇਯੂਰਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਨਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗੈਰ੍ ਅਕਲ੍ਮषੈਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਮਨਸਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨੈਃ
ਉਹ ਸਨੰਦਨ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬਲਕृष੍ਣੌ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਅਚਿਨ੍ਤਯਦ੍ ਅਥੋ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਰਾਗਤਾਵ੍ ਇਤਿ
ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਥੇ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ।
ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੋਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਾਚਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤਤੋ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਲਿਲਾਦ੍ ਰਥਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ ਲਈ; ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੁੜ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਚੈਵੋਭੌ ਰਥਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁष੍ਯਵਪੁषਾਨ੍ਵਿਤੌ
ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਮਗ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਸ੍ ਤੋਯੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਤਥੈਵ ਤੌ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਮਹੋਰਗੈਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸਦ੍ਭਾਵਃ ਸ ਤੁ ਦਾਨਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਮਯਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।