ਅਥੇਸ਼ ਮਾਂ ਕਂਸਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਦੋषਾਸ੍ਪਦੀਭੂਤਮ੍ ਅਦੋषਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਮਾਨੋਪਹਿਤਂ ਧਿਗ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨਃ ਸਾਧੁਬਹਿष੍ਕृਤੋ ਯਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਖਿਲਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾਸ਼ੇਰ੍ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਦੋषਸ੍ਯ ਸਦਾਸ੍ਫੁਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਪੁਂਸਾਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੀ ਗੁਪਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਭਕ੍ਤਿਵਿਨਮ੍ਰਗਾਤ੍ਰੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ, ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ, ਆਦਿ-ਮਧ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਉਪਗਮ੍ਯ ਸ ਯਾਦਵਃ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਰਣੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਅਕਰੂਰ ਹਾਂ।'
ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਬ੍ਜਕृਤਚਿਹ੍ਨੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਕृष੍ਯ ਚ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਗਾਢਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਨਾਲ ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ ਤੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਗਲਵਕੜੀ ਕਰ ਲਈ।
ਕृਤਸਂਵਦਨੌ ਤੇਨ ਯਥਾਵਦ੍ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸਹਸਾ ਤਮ੍ ਆਦਾਯਾਤ੍ਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਹ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਕृਤਸਂਵਨ੍ਦਨਾਦਿਕਃ ਭੁਕ੍ਤਭੋਜ੍ਯੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਸ੍ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰਵਾਇਤੀ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਕਂਸੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨੇ ਯਥਾ ਕਂਸਃ ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਂ ਚੈਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਂਸੇਨ ਸ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਾਂਸਾ, ਉਹ ਮਾੜਾ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ਉਵਾਚਾਖਿਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਂ ਦਾਨਪਤੇ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰੌਪਾਯਿਕਂ ਮਤਮ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥੈਤਤ੍ ਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਂਸਂ ਹਤਂ ਮਯਾ
'ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕਾਂਸਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਰਾਮਸ਼੍ ਚ ਮਥੁਰਾਂ ਸ਼੍ਵੋ ਯਾਸ੍ਯਾਵਃ ਸਮਂ ਤ੍ਵਯਾ ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਆਦਾਯੋਪਾਯਨਂ ਬਹੁ
'ਕੱਲ੍ਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੇ।'
ਨਿਸ਼ੇਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਕਂਸਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਾਨੁਗਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਵੀਰੋ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਗੋਪਾਨ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਪਿ ਸਕੇਸ਼ਵਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨਨ੍ਦਗੋਪਗृਹੇ ਗਤਃ
ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਕਰੂਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਮਹਾਬਲੌ ਅਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸਮਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਦਿਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪੀਜਨਃ ਸਾਸ੍ਰਃ ਸ਼੍ਲਥਦ੍ਵਲਯਬਾਹੁਕਃ ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ ਚਾਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੇਦਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਹ ਭਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਥਂ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਲਾਲਾਪਮਧੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਣ ਪਾਸ੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕਿਵੇਂ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣੇਗਾ।
ਵਿਲਾਸਿਵਾਕ੍ਯਜਾਤੇषੁ ਨਾਗਰੀਣਾਂ ਕृਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਥਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਗੋਪਗੋਪੀषੁ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਹ ਰੰਗੀਲੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ?
ਸਾਰਂ ਸਮਸ੍ਤਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਹਰਤਾ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਹृਤਂ ਗੋਪਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਨਿਘृਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਰੇ ਗੋਸ਼ਟ ਦੀ ਜਾਨ, ਹਰੀ, ਇਕ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੰਦ-ਭਾਗੀ ਆਦਮੀ ਵਲੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਛੀਨ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਾਵਗਰ੍ਭਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਲਾਸਲਲਿਤਾ ਗਤਿਃ ਨਾਗਰੀਣਾਮ੍ ਅਤੀਵੈਤਤ੍ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਏਵ ਤੁ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਭਰੇ ਬੋਲ, ਰੰਗੀਲੇ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਭਰੇ ਚਲਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਸੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹਨ।
ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਹਰਿਰ੍ ਅਯਂ ਤਾਸਾਂ ਵਿਲਾਸਨਿਗਡੈਰ੍ ਯਤਃ ਭਵਤੀਨਾਂ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਕਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੇष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਗੀਲੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇਗਾ?
ਏषੋ ਹਿ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਯਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ ਅਕ੍ਰੂਰਕ੍ਰੂਰਕੇਣਾਪਿ ਹਤਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਃ
ਇਹ ਕੇਸ਼ਵ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਮੁਚ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨृਸ਼ਂਸੋ ऽਯਮ੍ ਅਨੁਰਾਗਪਰਂ ਜਨਮ੍ ਯੇਨੇਮਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਹ੍ਲਾਦਂ ਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨੋ ਹਰਿਮ੍
ਕੀ ਇਹ ਨਿਰਦਈ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ? ਉਹ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਕਿਉਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ?
ਏष ਰਾਮੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਰਥਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਵਰ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਾਰਣੇ
ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਦਈ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਆਓ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰੀਏ।
ਗੁਰੂਣਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕਿਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਨ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ ਗੁਰਵਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸਾਡੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵਿਰਹ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਨਨ੍ਦਗੋਪਮੁਖਾ ਗੋਪਾ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਏਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਨੋਦ੍ਯਮਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਨਿਵਰ੍ਤਨੇ
ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਮਥੁਰਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਪਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾਦ੍ਯ ਰਜਨੀ ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਯੋषਿਤਾਮ੍ ਯਾਸਾਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਵਕ੍ਤ੍ਰਾਬ੍ਜੇ ਯਾਤਿ ਨੇਤ੍ਰਾਲਿਭੋਗ੍ਯਤਾਮ੍
ਅੱਜ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸਵੇਰ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੁਣ ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ ਤੇ ਪਥਿ ਯੇ ਕृष੍ਣਮ੍ ਇਤੋ ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਾਰਿਤਾਃ ਉਦ੍ਵਹਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਮ੍
ਵਾਹ ਵਾਹ ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਣਗੇ।
ਮਥੁਰਾਨਗਰੀਪੌਰਨਯਨਾਨਾਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਦਨਾਲੋਕਾਦ੍ ਅਤੀਵਾਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਅੱਜ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਮੁਖ ਵੇਖਣਗੇ।
ਕੋ ਨੁ ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਸਭਾਗ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਦृष੍ਟਸ੍ ਤਾਭਿਰ੍ ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਕਾਨ੍ਤਨਯਨਾ ਯਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਸੁਭਾਗਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਵੇਖਣਗੀਆਂ?