ਸਵਿਲਾਸਸ੍ਮਿਤਾਧਾਰਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਤੁਙ੍ਗਰਕ੍ਤਨਖਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ; ਲੰਬੇ, ਲਾਲ ਨਖ਼, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਵਾਸਸੀ ਪੀਤੇ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਲਤਾਹਸ੍ਤਂ ਸਿਤਾਮ੍ਭੋਜਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਬੇਲ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਂਸੇਨ੍ਦੁਕੁਨ੍ਦਧਵਲਂ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਬਲਭਦ੍ਰਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਦੁਇਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲਭਦਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਹੰਸ, ਚੰਦ, ਕੁੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਮ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਬਾਹੁਂ ਚ ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਮੇਘਮਾਲਾਪਰਿਵृਤਂ ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਲੰਬਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦੂਜੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕਸਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਜਃ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੋ ऽਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ।
ਯ ਏਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਏਤਤ੍ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਸੌ ਦ੍ਵਿਧਾ ਯੋ ऽਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਰਜਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਾਫਲ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ ਯੁਗਪਨ੍ ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਹਾਸਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦਤ੍ਤਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗੇ ਫਲਵਰ੍ਤ੍ਮ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਲ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਹਸ੍ਤਪਦ੍ਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਃ ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗੁਲਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹਤਾਖਿਲਾਘੈਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾ ਨਰੈਃ
ਅੱਜ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਹਥ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵਸੁਪ੍ਰਣੀਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਚਕ੍ਰਂ ਘ੍ਨਤਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ ਹृਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਨਯਨਾਨ੍ਤਰਾਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਸੁ—ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੈਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ ਮਨੋਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਸ੍ਥਃ ਤਥਾਮਰੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਵਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਃ
ਜਿਥੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਪਾਏ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰ ਪਾ ਲਈ।
ਅਥੇਸ਼ ਮਾਂ ਕਂਸਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਦੋषਾਸ੍ਪਦੀਭੂਤਮ੍ ਅਦੋषਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਮਾਨੋਪਹਿਤਂ ਧਿਗ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨਃ ਸਾਧੁਬਹਿष੍ਕृਤੋ ਯਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਖਿਲਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾਸ਼ੇਰ੍ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਦੋषਸ੍ਯ ਸਦਾਸ੍ਫੁਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਪੁਂਸਾਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੀ ਗੁਪਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਭਕ੍ਤਿਵਿਨਮ੍ਰਗਾਤ੍ਰੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ, ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ, ਆਦਿ-ਮਧ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਉਪਗਮ੍ਯ ਸ ਯਾਦਵਃ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਰਣੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਅਕਰੂਰ ਹਾਂ।'
ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਬ੍ਜਕृਤਚਿਹ੍ਨੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਕृष੍ਯ ਚ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਗਾਢਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਨਾਲ ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ ਤੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਗਲਵਕੜੀ ਕਰ ਲਈ।
ਕृਤਸਂਵਦਨੌ ਤੇਨ ਯਥਾਵਦ੍ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸਹਸਾ ਤਮ੍ ਆਦਾਯਾਤ੍ਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਹ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਕृਤਸਂਵਨ੍ਦਨਾਦਿਕਃ ਭੁਕ੍ਤਭੋਜ੍ਯੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਸ੍ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰਵਾਇਤੀ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਕਂਸੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨੇ ਯਥਾ ਕਂਸਃ ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਂ ਚੈਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਂਸੇਨ ਸ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਾਂਸਾ, ਉਹ ਮਾੜਾ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ਉਵਾਚਾਖਿਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਂ ਦਾਨਪਤੇ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰੌਪਾਯਿਕਂ ਮਤਮ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥੈਤਤ੍ ਤੇ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਂਸਂ ਹਤਂ ਮਯਾ
'ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕਾਂਸਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਰਾਮਸ਼੍ ਚ ਮਥੁਰਾਂ ਸ਼੍ਵੋ ਯਾਸ੍ਯਾਵਃ ਸਮਂ ਤ੍ਵਯਾ ਗੋਪਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਆਦਾਯੋਪਾਯਨਂ ਬਹੁ
'ਕੱਲ੍ਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੇ।'
ਨਿਸ਼ੇਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ ਨ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਕਂਸਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਾਨੁਗਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਵੀਰੋ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਗੋਪਾਨ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਪਿ ਸਕੇਸ਼ਵਃ ਸੁष੍ਵਾਪ ਬਲਭਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਨਨ੍ਦਗੋਪਗृਹੇ ਗਤਃ
ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਕਰੂਰ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਮਹਾਬਲੌ ਅਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸਮਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਦਿਨ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋਪੀਜਨਃ ਸਾਸ੍ਰਃ ਸ਼੍ਲਥਦ੍ਵਲਯਬਾਹੁਕਃ ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ ਚਾਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੇਦਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਹ ਭਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਥਂ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ ਨਾਗਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਲਾਲਾਪਮਧੁ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਣ ਪਾਸ੍ਯਤਿ
ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕਿਵੇਂ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣੇਗਾ।
ਵਿਲਾਸਿਵਾਕ੍ਯਜਾਤੇषੁ ਨਾਗਰੀਣਾਂ ਕृਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਕਥਂ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਗੋਪਗੋਪੀषੁ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਹ ਰੰਗੀਲੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ?
ਸਾਰਂ ਸਮਸ੍ਤਗੋष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਹਰਤਾ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਹृਤਂ ਗੋਪਯੋषਿਤ੍ਸੁ ਨਿਘृਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਸਾਰੇ ਗੋਸ਼ਟ ਦੀ ਜਾਨ, ਹਰੀ, ਇਕ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੰਦ-ਭਾਗੀ ਆਦਮੀ ਵਲੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਛੀਨ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਾਵਗਰ੍ਭਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਲਾਸਲਲਿਤਾ ਗਤਿਃ ਨਾਗਰੀਣਾਮ੍ ਅਤੀਵੈਤਤ੍ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ਏਵ ਤੁ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਭਰੇ ਬੋਲ, ਰੰਗੀਲੇ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਭਰੇ ਚਲਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਸੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹਨ।