ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਰ੍ਯਜਾਤੇ ਵ੍ਰਜੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਦੇਹਧृਗ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ
ਹੁਣ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਕਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਠੀਕ ਠਹਿਰਾਵ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥਿਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਸੋ ऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਮਾਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਰੂਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇਗਾ।
ਪਿਤृਬਨ੍ਧੁਸੁਹृਦ੍ਭ੍ਰਾਤृਮਾਤृਬਨ੍ਧੁਮਯੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਯਨ੍ਮਾਯਾਂ ਨਾਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਜਗਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਤੋਂ ਉਤਾਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਹृਦਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੇ ਯੋਗਮਾਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਯੋਗਮਾਇਆ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੈਃ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦਿਭਿਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯੋ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾ ਯਤ੍ਰ ਜਗਦ੍ ਧਾਮ੍ਨਿ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਸਦਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਯਾਤੁ ਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਤਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੇ।
ਸ੍ਮृਤੇ ਸਕਲਕਲ੍ਯਾਣਭਾਜਨਂ ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮਾਨਸਃ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਰਾਜਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਮ੍ ਆਦੋਹਨੇ ਗਵਾਮ੍ ਵਤ੍ਸਮਧ੍ਯਗਤਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਿਚ, ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੁਮ੍ ਆਯਾਮਤੁਙ੍ਗੋਰਸ੍ਥਲਮ੍ ਉਨ੍ਨਸਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਛਾਤੀ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੋਢੀ, ਤੇ ਉਭਰੀ ਨੱਕ ਸੀ।
ਸਵਿਲਾਸਸ੍ਮਿਤਾਧਾਰਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਤੁਙ੍ਗਰਕ੍ਤਨਖਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ; ਲੰਬੇ, ਲਾਲ ਨਖ਼, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਵਾਸਸੀ ਪੀਤੇ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਲਤਾਹਸ੍ਤਂ ਸਿਤਾਮ੍ਭੋਜਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਬੇਲ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਂਸੇਨ੍ਦੁਕੁਨ੍ਦਧਵਲਂ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਬਲਭਦ੍ਰਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਦੁਇਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲਭਦਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਹੰਸ, ਚੰਦ, ਕੁੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਮ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਬਾਹੁਂ ਚ ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਮੇਘਮਾਲਾਪਰਿਵृਤਂ ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਲੰਬਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦੂਜੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕਸਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਜਃ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੋ ऽਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ।
ਯ ਏਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਏਤਤ੍ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਸੌ ਦ੍ਵਿਧਾ ਯੋ ऽਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਰਜਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਾਫਲ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ ਯੁਗਪਨ੍ ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਹਾਸਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦਤ੍ਤਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗੇ ਫਲਵਰ੍ਤ੍ਮ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਲ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਹਸ੍ਤਪਦ੍ਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਃ ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗੁਲਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹਤਾਖਿਲਾਘੈਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾ ਨਰੈਃ
ਅੱਜ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਹਥ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵਸੁਪ੍ਰਣੀਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਚਕ੍ਰਂ ਘ੍ਨਤਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ ਹृਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਨਯਨਾਨ੍ਤਰਾਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਸੁ—ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੈਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ ਮਨੋਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਸ੍ਥਃ ਤਥਾਮਰੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਵਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਃ
ਜਿਥੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਪਾਏ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰ ਪਾ ਲਈ।
ਅਥੇਸ਼ ਮਾਂ ਕਂਸਪਰਿਗ੍ਰਹੇਣ ਦੋषਾਸ੍ਪਦੀਭੂਤਮ੍ ਅਦੋषਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਮਾਨੋਪਹਿਤਂ ਧਿਗ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਨਃ ਸਾਧੁਬਹਿष੍ਕृਤੋ ਯਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ੍ਯਾਖਿਲਸਤ੍ਤ੍ਵਰਾਸ਼ੇਰ੍ ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਦੋषਸ੍ਯ ਸਦਾਸ੍ਫੁਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਾ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਪੁਂਸਾਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੀ ਗੁਪਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਹਂ ਭਕ੍ਤਿਵਿਨਮ੍ਰਗਾਤ੍ਰੋ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ, ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ, ਆਦਿ-ਮਧ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜਨਮਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਮ੍ ਉਪਗਮ੍ਯ ਸ ਯਾਦਵਃ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਰਣੌ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਅਕਰੂਰ ਹਾਂ।'
ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਧ੍ਵਜਵਜ੍ਰਾਬ੍ਜਕृਤਚਿਹ੍ਨੇਨ ਪਾਣਿਨਾ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਕृष੍ਯ ਚ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਗਾਢਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਨਾਲ ਜਿਸ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ ਤੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਗਲਵਕੜੀ ਕਰ ਲਈ।
ਕृਤਸਂਵਦਨੌ ਤੇਨ ਯਥਾਵਦ੍ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਸਹਸਾ ਤਮ੍ ਆਦਾਯਾਤ੍ਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਅਕਰੂਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਹ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰਃ ਕृਤਸਂਵਨ੍ਦਨਾਦਿਕਃ ਭੁਕ੍ਤਭੋਜ੍ਯੋ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਸ੍ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸਵਾਗਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰਵਾਇਤੀ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਕਂਸੇਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਯਥਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਦਾਨਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨੇ ਯਥਾ ਕਂਸਃ ਸ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਂ ਚੈਵਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਂਸੇਨ ਸ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਾਂਸਾ, ਉਹ ਮਾੜਾ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ਉਵਾਚਾਖਿਲਮ੍ ਏਤਤ੍ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤਂ ਦਾਨਪਤੇ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'