ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਪਿ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ ਕृष੍ਣਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲੇ
ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਕ੍ਰੂਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਵੈਅਵਤਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾ ਚ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾ ਯਦ੍ ਉਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਬ੍ਜਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਮੁਖਮ੍
'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਵੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਾਗਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।'
ਪਾਪਂ ਹਰਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਸਂਕਲ੍ਪਨਾਮਯਮ੍ ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮੁਖਮ੍
'ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਯਤੋ ਵੇਦਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨਿ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ ਪਰਂ ਧਾਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਗਵਨ੍ਮੁਖਮ੍
'ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਇਜ੍ਯਤੇ ਯੋ ऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
'ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਯਜਨਪੁਰੁਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰੁਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਮਰਰਾਜਤਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਦਿਮ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਮ ਦੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਅਨੰਤ ਤੇ ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਵਸ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਰੁਦਰ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਮਰੁਦ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਉਹ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਯੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਯਾਦ੍ਯ ਹ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੂਰ੍ਮਵਰਾਹਾਦ੍ਯੈਃ ਸਿਂਹਰੂਪਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਚਕਾਰ ਯੋਗਤੋ ਯੋਗਂ ਸ ਮਾਮ੍ ਆਲਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੱਛ, ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਯੋਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਰ੍ਯਜਾਤੇ ਵ੍ਰਜੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਦੇਹਧृਗ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ
ਹੁਣ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਕਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਠੀਕ ਠਹਿਰਾਵ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥਿਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਸੋ ऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਮਾਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਰੂਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇਗਾ।
ਪਿਤृਬਨ੍ਧੁਸੁਹृਦ੍ਭ੍ਰਾਤृਮਾਤृਬਨ੍ਧੁਮਯੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਯਨ੍ਮਾਯਾਂ ਨਾਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਜਗਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਤੋਂ ਉਤਾਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਹृਦਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੇ ਯੋਗਮਾਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਯੋਗਮਾਇਆ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੈਃ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦਿਭਿਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯੋ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾ ਯਤ੍ਰ ਜਗਦ੍ ਧਾਮ੍ਨਿ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਸਦਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਯਾਤੁ ਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਤਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੇ।
ਸ੍ਮृਤੇ ਸਕਲਕਲ੍ਯਾਣਭਾਜਨਂ ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮਾਨਸਃ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਰਾਜਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਮ੍ ਆਦੋਹਨੇ ਗਵਾਮ੍ ਵਤ੍ਸਮਧ੍ਯਗਤਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਿਚ, ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੁਮ੍ ਆਯਾਮਤੁਙ੍ਗੋਰਸ੍ਥਲਮ੍ ਉਨ੍ਨਸਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਛਾਤੀ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੋਢੀ, ਤੇ ਉਭਰੀ ਨੱਕ ਸੀ।
ਸਵਿਲਾਸਸ੍ਮਿਤਾਧਾਰਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਤੁਙ੍ਗਰਕ੍ਤਨਖਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਖੇਡਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ; ਲੰਬੇ, ਲਾਲ ਨਖ਼, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ।
ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਵਾਸਸੀ ਪੀਤੇ ਵਨ੍ਯਪੁष੍ਪਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਲਤਾਹਸ੍ਤਂ ਸਿਤਾਮ੍ਭੋਜਾਵਤਂਸਕਮ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਬੇਲ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਹਂਸੇਨ੍ਦੁਕੁਨ੍ਦਧਵਲਂ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾਨੁ ਬਲਭਦ੍ਰਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਦੁਇਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਲਭਦਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਹੰਸ, ਚੰਦ, ਕੁੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਮ੍ ਉਤ੍ਤੁਙ੍ਗਬਾਹੁਂ ਚ ਵਿਕਾਸ਼ਿਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਮੇਘਮਾਲਾਪਰਿਵृਤਂ ਕੈਲਾਸਾਦ੍ਰਿਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਲੰਬਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚਮਕਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦੂਜੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕਸਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਜਃ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ ਤਦਾਕ੍ਰੂਰੋ ऽਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ।
ਯ ਏਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਏਤਤ੍ ਤਤ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਅਭਵਦ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਸੌ ਦ੍ਵਿਧਾ ਯੋ ऽਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਰਜਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਾਫਲ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ ਯੁਗਪਨ੍ ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤਰਿ ਹਾਸਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦਤ੍ਤਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗੇ ਫਲਵਰ੍ਤ੍ਮ ਤਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਲ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਹਸ੍ਤਪਦ੍ਮਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਃ ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗੁਲਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਹਤਾਖਿਲਾਘੈਰ੍ ਅਵਾਪ੍ਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਾ ਨਰੈਃ
ਅੱਜ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਹਥ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵਸੁਪ੍ਰਣੀਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਚਕ੍ਰਂ ਘ੍ਨਤਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਰ੍ ਹृਤਾਨਿ ਦੈਤ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਨਯਨਾਨ੍ਤਰਾਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਸੁ—ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੈਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਯਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਲਿਰ੍ ਮਨੋਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਭੋਗਾਨ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਸ੍ਥਃ ਤਥਾਮਰੇਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਵਾਪ ਸ਼ਕ੍ਰਃ
ਜਿਥੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਪਾਏ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰ ਪਾ ਲਈ।