ਆਯਯੌ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਰਦੋ ਜਲਦਸ੍ਥਿਤਃ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਲਦ ਹੀ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਯੈਵ ਯਦ੍ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨਿਹਤੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਅਚੂਤ, ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਵਤਾਰੇ ਤੁ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਯਾਨਿ ਵੈ ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤੋषਮ੍ ਏਤੇਨ ਮੇ ਗਤਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਰਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਧੁਤਕੇਸਰਜਾਲਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਤੋ ऽਭ੍ਰਾਵਲੋਕਿਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਿੰਮ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯੈष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹਤਃ ਕੇਸ਼ੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਸ਼ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਗੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਯੁਦ੍ਧੇ ऽਧੁਨਾ ਪੁਨਃ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਪਰਸੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤੇ ਕਂਸੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਧਰਣੀਧਰ
ਜਦ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਾਂਸਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਕਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇਰੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸੋ ऽਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਭਾਜਿਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ; ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੇ ਤੁ ਗਤੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਹ ਗੋਪੈਰ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਪੀਨੇਤ੍ਰਪਾਨੈਕਭਾਜਨਮ੍
ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ, ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆਰ ਸੀ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਪਿ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ ਕृष੍ਣਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲੇ
ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਕ੍ਰੂਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਵੈਅਵਤਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾ ਚ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾ ਯਦ੍ ਉਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਬ੍ਜਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਮੁਖਮ੍
'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਵੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਾਗਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।'
ਪਾਪਂ ਹਰਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਸਂਕਲ੍ਪਨਾਮਯਮ੍ ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮੁਖਮ੍
'ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਯਤੋ ਵੇਦਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨਿ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ ਪਰਂ ਧਾਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਗਵਨ੍ਮੁਖਮ੍
'ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਇਜ੍ਯਤੇ ਯੋ ऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
'ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਯਜਨਪੁਰੁਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰੁਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਮਰਰਾਜਤਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਦਿਮ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਮ ਦੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਅਨੰਤ ਤੇ ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਵਸ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਰੁਦਰ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਮਰੁਦ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਉਹ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਯੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਯਾਦ੍ਯ ਹ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੂਰ੍ਮਵਰਾਹਾਦ੍ਯੈਃ ਸਿਂਹਰੂਪਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਚਕਾਰ ਯੋਗਤੋ ਯੋਗਂ ਸ ਮਾਮ੍ ਆਲਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੱਛ, ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਯੋਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਰ੍ਯਜਾਤੇ ਵ੍ਰਜੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਨੁष੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਦੇਹਧृਗ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ
ਹੁਣ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਕਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਠੀਕ ਠਹਿਰਾਵ ਕਰ ਸਕੇ।
ਯੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥਿਤਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਸੋ ऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ਜਗਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਮਾਮ੍ ਅਕ੍ਰੂਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਤਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਰੂਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇਗਾ।
ਪਿਤृਬਨ੍ਧੁਸੁਹृਦ੍ਭ੍ਰਾਤृਮਾਤृਬਨ੍ਧੁਮਯੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਯਨ੍ਮਾਯਾਂ ਨਾਲਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਜਗਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਪਿਤਾ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਮਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਤੋਂ ਉਤਾਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਤਤਾਂ ਹृਦਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤੇ ਯੋਗਮਾਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਯੋਗਮਾਇਆ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯਜ੍ਵਭਿਰ੍ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੈਃ ਵੇਦਾਨ੍ਤਵੇਦਿਭਿਰ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਯੋ ਨਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥਾ ਯਤ੍ਰ ਜਗਦ੍ ਧਾਮ੍ਨਿ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਸਦਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਯਾਤੁ ਸੌਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਟਿਕਿਆ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਤਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੇ।
ਸ੍ਮृਤੇ ਸਕਲਕਲ੍ਯਾਣਭਾਜਨਂ ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਪੁਰੁषਪ੍ਰਵਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਮਾਨਸਃ ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਰਾਜਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਮ੍ ਆਦੋਹਨੇ ਗਵਾਮ੍ ਵਤ੍ਸਮਧ੍ਯਗਤਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਿਚ, ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਿਤਵਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਬਾਹੁਮ੍ ਆਯਾਮਤੁਙ੍ਗੋਰਸ੍ਥਲਮ੍ ਉਨ੍ਨਸਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਛਾਤੀ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮੋਢੀ, ਤੇ ਉਭਰੀ ਨੱਕ ਸੀ।