ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਦੈਤੇਯਸ਼੍ ਚ ਉਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੈਤ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਬਾਹੁਮ੍ ਆਭੋਗਿਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਦੁष੍ਟਵਾਜਿਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ, ਮਾੜੇ ਘੋੜੇ, ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਦਨਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼ਤਾ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ ਸ਼ਾਤਿਤਾ ਦਸ਼ਨਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਿਤਾਭ੍ਰਾਵਯਵਾ ਇਵ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਿਦੇਹਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ ਆਪ੍ਤਭੂਤੈਰ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ, ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪਾਟਿਤੌष੍ਠੋ ਬਹੁਲਂ ਸਫੇਨਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਮਨ੍ ਸृਕ੍ਕਣੀ ਵਿਵृਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਲਿष੍ਟੇ ਮੁਕ੍ਤਬਨ੍ਧਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਚੀਰ ਗਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਜਬੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਧਰਣੀਂ ਪਾਦੈਃ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍ ਸ੍ਵੇਦਾਰ੍ਦ੍ਰਗਾਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਃ ਸੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੜਖੜਾਇਆ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡਿਆ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਸੋ ऽਸੁਰਃ ਕृष੍ਣਬਾਹੁਨਾ ਨਿਪਪਾਤ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੋ ਵੈਦ੍ਯੁਤੇਨ ਯਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਿਪਾਦਪृष੍ਠਪੁਚ੍ਛਾਰ੍ਧਸ਼੍ਰਵਣੈਕਾਕ੍ਸ਼ਨਾਸਿਕੇ ਕੇਸ਼ਿਨਸ੍ ਤੇ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤੇ ਸ਼ਕਲੇ ਚ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ, ਪੂੰਛ, ਅੱਧਾ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੇ ਨੱਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਕृष੍ਣੋ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ ਗੋਪਕੈਰ੍ ਵृਤਃ ਅਨਾਯਸ੍ਤਤਨੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਸਂਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਹਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਨੁਰਾਗਮਨੋਰਮਮ੍
ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਆਯਯੌ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਰਦੋ ਜਲਦਸ੍ਥਿਤਃ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਲਦ ਹੀ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਲੀਲਯੈਵ ਯਦ੍ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨਿਹਤੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ੀ ਕ੍ਲੇਸ਼ਦਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਅਚੂਤ, ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੀ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਵਤਾਰੇ ਤੁ ਕृਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਯਾਨਿ ਵੈ ਵਿਸ੍ਮਿਤਂ ਚੇਤਸ੍ ਤੋषਮ੍ ਏਤੇਨ ਮੇ ਗਤਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਰੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਰਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਕृष੍ਣ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਧੁਤਕੇਸਰਜਾਲਸ੍ਯ ਹ੍ਰੇषਤੋ ऽਭ੍ਰਾਵਲੋਕਿਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਿੰਮ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਉਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਯੈष ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹਤਃ ਕੇਸ਼ੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਸ਼ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਗੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਂਸਯੁਦ੍ਧੇ ऽਧੁਨਾ ਪੁਨਃ ਪਰਸ਼੍ਵੋ ऽਹਂ ਸਮੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਪਰਸੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤੇ ਕਂਸੇ ਸਾਨੁਗੇ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤੇ ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਧਰਣੀਧਰ
ਜਦ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕਾਂਸਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਨੇਕਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਯੁਦ੍ਧਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਨਿ ਮਯਾ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤਾਨਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇਰੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸੋ ऽਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਭਾਜਿਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ; ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦੇ ਤੁ ਗਤੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਹ ਗੋਪੈਰ੍ ਅਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਗੋਕੁਲਂ ਗੋਪੀਨੇਤ੍ਰਪਾਨੈਕਭਾਜਨਮ੍
ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ, ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆਰ ਸੀ।
ਅਕ੍ਰੂਰੋ ऽਪਿ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ ਕृष੍ਣਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲੇ
ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿਚ, ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਾਕ੍ਰੂਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਵੈਅਵਤਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾ ਚ ਮੇ ਨਿਸ਼ਾ ਯਦ੍ ਉਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਬ੍ਜਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਮੁਖਮ੍
'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਵੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਾਗਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।'
ਪਾਪਂ ਹਰਤਿ ਯਤ੍ ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਸਂਕਲ੍ਪਨਾਮਯਮ੍ ਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਨਯਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਮੁਖਮ੍
'ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੋਚਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚ ਯਤੋ ਵੇਦਾ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਨਿ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ ਪਰਂ ਧਾਮ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਗਵਨ੍ਮੁਖਮ੍
'ਜਿਸ ਤੋਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਇਜ੍ਯਤੇ ਯੋ ऽਖਿਲਾਧਾਰਸ੍ ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
'ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਯਜਨਪੁਰੁਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰੁਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਮਰਰਾਜਤਾਮ੍ ਅਵਾਪ ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਦਿਮ੍ ਅਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਮ ਦੀ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਅਨੰਤ ਤੇ ਆਦਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਵਸ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ ਮੇ ਹਰਿਃ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਰੁਦਰ, ਨਾ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਮਰੁਦ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਅੱਜ ਉਹ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਯੋ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵ੍ਯਯੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਯਾਦ੍ਯ ਹ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੂਰ੍ਮਵਰਾਹਾਦ੍ਯੈਃ ਸਿਂਹਰੂਪਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਚਕਾਰ ਯੋਗਤੋ ਯੋਗਂ ਸ ਮਾਮ੍ ਆਲਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੱਛ, ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਯੋਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ।