ਕੰਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਾਨਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹੋ ਅਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਓ।" ਕੰਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਹ ਬੁਰੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਹੋਤਸਵ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਮਲਖੜੇ ਲਈ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।" "ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਮਲਖੜੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਲੜਨਗੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਲੜਾਈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇਖੇਗੀ। ਹਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਵਤ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੁਦੇਵ, ਨੰਦਗੋਪ ਅਤੇ ਉਸ ਬੁਰੇ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਹੜਪ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਦਾਨਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਬੁਰੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਰਿਆਸਤ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਕੰਟਕ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਗੋਪ ਚਟਪਟ ਘੀ ਤੇ ਦਹਿ ਭੈਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਕਰਨੀ।" ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, "ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ!" ਉਹ 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖੱਡ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਲ ਅਗਰ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੱਕ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮ-ਹਿੰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪਣੀਆਂ, ਭੈੜਾ ਘੋੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ 'ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!' ਚੀਖਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੁੰਬਦਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋ ਗਿਆ ਡਰ, ਗੋਪੋ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਡਰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗੋਪ ਜਾਤ ਦੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਡਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ?" "ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ, ਹਿੰਮ-ਹਿੰਮ ਕਰਦਾ, ਦੈਤ-ਚਲਿਤ, ਬੁਰਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਤੁਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਆ, ਆ, ਤੂੰ ਬੁਰਾ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਪੂਸ਼ਨ ਵਰਗਾ; ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਗ ਵਰਗੀ ਕਰ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਧਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਹੋਠ ਫਟ ਗਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਝਾਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ, ਜਬੜੇ ਖੁੱਲੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟੇ, ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਲੜਖੜਾਉਂਦਾ, ਗੰਦ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡਦਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਥੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵਿੱਢ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਵਿੱਢ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ, ਪੂੰਛ, ਅੱਧਾ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਤੇ ਨੱਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਢ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਖੁਸ਼ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ, ਤੇ ਮਸਕੁਰਾਉਂਦਾ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪਣੀਆਂ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਆ ਗਿਆ; ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਹੇ ਅਚੂਤ, ਤੇਰੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਇਹ ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਰੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਕੀਤੀਆਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਡਰਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਿੰਮ-ਹਿੰਮ ਕਰਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦਾ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਬੁਰੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ 'ਕੇਸ਼ਵ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕੰਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਪਰਸੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।" "ਜਦ ਕੰਸ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਵੇਂਗਾ।" "ਉਥੇ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ, ਤੇਰੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੇਠ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੇਖਾਂਗਾ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਗੋਵਿੰਦ; ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਨਾਰਦ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ।