ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਗਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਚਾਦਰ ਨਚੋੜਦਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕੀਤੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਜੰਭਾਸੁਰ ਦੇ ਮਰਨ ’ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਕੁਦਮਿਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਧੇਨੁਕਾ ਢਹਿ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਲੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਦੋ ਲੰਮੇ ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਪੂਤਨਾ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਰਥ ਉਲਟਿਆ ਗਿਆ—ਤਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਬਦਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਛੱਡੀ। ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ—ਕੰਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਜਿਹੜੇ ਅਜੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ—ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਚਾਣੂਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।" "ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਮੇਲੇ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸ ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। "ਹੇ ਦਾਨੀ ਸਰਦਾਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਸੁਖ ਹੋਵੇ: ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਜਾ। ਉੱਥੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਮੇਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲਈ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ।" "ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਮੇਰੇ ਯੋਧਾ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਗੇ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੇ। ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਵਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ’ਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਵਸੁਦੇਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਹੀ ਹਨ, ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ, ਨੰਦਗੋਪ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਮੈਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਦਾਨੀ ਸਰਦਾਰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਰਿਆਸਤ ਨੂੰ, ਵਿਘਨਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲਣਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ—ਜੋ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਸੀ—ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, "ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ," ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਛੇਤੀ ਰਥ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੇਸ਼ੀ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਘੋੜਾ ਸੀ—ਕੰਸ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਿਨਹਿਨਾਹਟ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਡਰ ਕਰ, ਉਸ ਦੈਤ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। "ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!" ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੁਣ ਬਸ ਕਰੋ ਡਰਨਾ, ਗਵਾਲਿਓ! ਕੇਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ?" "ਇਹ ਕੀ ਨਿਕੰਮਾ, ਹਿਨਹਿਨਾਉਂਦਾ, ਦੈਤ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਘੋੜਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਆ, ਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ! ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੇ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦੇਵਾਂਗਾ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਦੈਤ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਕਰਕੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਰੋਗ ਵਾਂਗ ਜੋ ਉਪਚਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਹੌਂਠ ਚਿਰ ਗਏ, ਉਹ ਝੱਗ ਵਾਲਾ ਖੂਨ ਉਗਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਬੜੇ ਖੁੱਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਖਾਨਾ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ, ਪਿੱਠ, ਪੂੰਛ, ਅੱਧਾ ਕੰਨ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਅਤੇ ਨੱਕ—ਇਹ ਸਭ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪਏ ਸਨ। ਕੇਸ਼ੀ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ’ਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਖੁਸ਼ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਲੇਪ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੰਵਲ-ਨੈਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।