ਜਦੋਂ ਵਾਯੂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਵੀ ਚਲੀਆਂ। ਉਥੇ, ਵਾਸੀ ਗਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਥਾਂ ਤੇ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਉਠਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਘਣ-ਘੋਰ ਬੱਦਲ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਕੇ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਯਜਮਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉੱਪਰ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਐਰਾਵਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਮੇਰੀ ਆਮਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਵਿਘਨ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਦਲ ਭੇਜੇ, ਪਰ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਉਠਾ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਤੈਥੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਹ ਸਿਰਫ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਉਪਿੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ‘ਗੋਵਿੰਦ’—ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰ—ਕਹਲਾਵੇਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਘੰਟੀ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਭਰ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਗਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਸਭ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮੇਰਾ ਅੰਸ਼ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਕਮਸ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕੇਸੀ, ਕੁਵਲਯਪੀੜ, ਨਰਕ ਆਦਿਕ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇਗਾ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਯੁੱਧ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਘਾਇਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੀ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ—ਇਹ ਪਹਾੜ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਅਨੋਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਬਚਪਨ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਇਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਕੰਮ ਹੈ, ਪਿਤਾ! ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸੋ। ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਠਾਇਆ—ਸਾਡੀ ਅਕਲ ਹੈਰਾਨ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਸੀਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਤੂੰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਸਾਡੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਨਬੰਧੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।