ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਓਹ ਦੋ ਪਲਾਂ 'ਚ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਚੋਫੇਰੇ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—all ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਗਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪਾਸੇ ਮੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਬੈਠੀਆਂ। ਕੁਝ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਜਾਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਨੰਨੇ ਬੱਛੜੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ—"ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ!"—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਰੀਸ਼ਾਨੀ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਚਰਾਗਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਗੋਵਰਧਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਚਿਹਰੇ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਚਰਾਗਾਹ ਉੱਤੇ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਥਾਮ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਓ, ਮੀਂਹ ਹੁਣ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਬੈਠੋ; ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ, ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ।" ਉਸਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਲ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਥਾਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ ਗੋਪਾਲ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਪੂਰਾ ਗੋਕੁਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ। ਹੁਣ, ਜਦ ਕਿ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਵਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ ਉਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਪੰਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਉਤਰੇਆ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਸੋਚੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋ।" "ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਵੱਡੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਬੱਦਲ ਭੇਜੇ ਜੋ ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਤੁਸੀਂ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਤੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" "ਅੱਜ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੁਣ ਮੈਂ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਉਪਿੰਦਰ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਬਣੇਂਗਾ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰ।" ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਘੰਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ 'ਚ ਹੀ ਗਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁਧ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਐਸੇ ਕਰੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ।" "ਕੰਸ, ਮਹਾ ਦੈਤ, ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ, ਕੇਸ਼ੀ, ਕੁਵਲਯਪੀਡ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਇੰਦਰ, ਤਦ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਤਦ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮੰਨੀ, ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।