ਪਿਆਰੇ ਵਾਚਕੋ, ਇਹ ਕਥਾ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸਭ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਫਲ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।" ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਸਾਨ ਹੱਦਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਗਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਬਲੀ ਦਿਓ। ਸਾਰੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋੜਵੰਦ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਭਾਗ ਲੈ ਸਕਣ। ਜਦ ਯਜਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਭੋਜਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉੱਠੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ! ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੇ, ਆਓ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਹੀਂ, ਖੀਰ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਏ। ਸਾਂਡਾਂ ਨੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਆਪ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗੋਚਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਮਵਰਤਕ ਨਾਮਕ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਨੰਦਗੋਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਉਪਦ੍ਰਵ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਗਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਇਕ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਰ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਕੁਝ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਬੱਚੜੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!" ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੂਰਾ ਗੋਕੁਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦ੍ਰਵ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗੋਚਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਉਚੱਕ ਲਵੇਗਾ। ਮੌਜ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਚੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੱਸ ਜਾਓ, ਡਰੋ ਨਾ, ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਰੱਬੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਮਾਨ ਲਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਏ। ਗਵਾਲਣਾਂ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨੇ ਪੀੜਿਆ ਸੀ, ਆ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਿਸਚਲ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਸ ਕਰਾਮਾਤ ਦੀ ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤਕ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਬਦਲ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਸਾਰਾ ਗੋਕੁਲ ਬਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਖੀਰ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸਭ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਵਰਧਨ ਲੀਲਾ ਦੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ।