ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾਵਾਂ ਝੂਲਿਆਂ, ਕਸਰਤ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਾਲਾਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਸੀ, ਗਵਾਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਸਧਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ ਰੋਹਣੀਪੁੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਜਦਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਝਾ ਲਵੇ। ਇਸੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ 'ਹਰਿਣ-ਕ੍ਰੀਡਨ' ਨਾਂ ਦੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਬਣਾਕੇ ਉੱਚਲਣੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਗੋਵਿੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਾਲ ਜੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ। ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਗਏ। ਜੋ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਝਲ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਦਾਨਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਉਹ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੁਕੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਲਰਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਵੇਖ, ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਗਵਾਲਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਧੁ-ਸੂਦਨ, ਹੁਣ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਦੁਸਟ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕੀ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਹੈ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਏਕ ਆਤਮਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹਾਂ—ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਆਪਣਾ ਅਸੀਮ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਭਰ ਆਈਆਂ, ਸਿਰ ਚੱਕਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੱਖ ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਗਵਾਲੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਮੀਂਹ ਦਾ ਮੌਸਮ ਲੰਘ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ ਖਿੜ ਪਏ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਆਕਾਸ਼ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉਤਾਵਲਾਪਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ 'ਇੰਦਰ' ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ?" ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੈਦਾਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਿਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਪੈਦਾਵਾਰ ਖਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਗਾਈਆਂ, ਦੂਧ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਉੱਗੀ ਫ਼ਸਲ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਨਾ ਅਕਾਲ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕਰਜ਼, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਸੁੱਕਾ। ਇਹ ਬੱਦਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਗਾਈਆਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਲਿਜਾ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਰਜਨਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਨੰਦ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇੰਦਰ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਮੋਦਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੋਸ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਨਾ ਕਿਸਾਨ ਹਾਂ, ਨਾ ਵਪਾਰੀ, ਨਾ ਗਾਈਆਂ ਸਾਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਜੀ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਾਂ।" "ਚਾਰ ਵਿਧਿਆਵਾਂ ਹਨ—ਪੜਚੋਲ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜਕਾਜ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਵਪਾਰ ਕੀ ਹੈ। ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਾਲਣ—ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਜੀਵਿਕਾਵਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਲਈ ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰੀ ਲਈ ਵਸਤੂਆਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਈਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜੀਵਿਕਾ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਵਿਧਿਆ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲਾਭ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ।