ਜਦੋਂ ਗਧੇ ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਊਪਰੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਵੱਡੀ ਆਂਧੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ ਤਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਗਧੇ ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਹੁਣ, ਉਹ ਤਾਲਾ ਵਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਾ ਮਨਾਂ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਾਂਆਂ ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਨਵਾਜ਼ ਹਰਾ ਚਾਰਾ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਧਾ-ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਤਾਲਾ ਵਨ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਫਿਰ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਨਵੇਂ ਸਿੰਗ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜੁਆਨ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਚਾਰਦੇ, ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਣਮਾਲਾ ਪਾਈਆਂ ਫਿਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਮਨੁੱਖੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਓਥੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸੁਰ ਗੋਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰੋਹਣੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਿਅਸਤ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ 'ਹਰਿਣ-ਕ੍ਰੀਡਨ' ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਬਣਾਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਰੋਹਣੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਹੋਈ। ਜਿਹੜੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਦਾਨਵ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੁੱਕਿਆ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਦਾਨਵ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੇ ਬੱਦਲ ਹੋਣ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਜਲਦ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮੌਰ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਿਸਦਾ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਕਦਮ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਦੇਖ, ਇਹ ਦੈਤ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਗੋਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਮਧੁ-ਸੂਦਨ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਦੁਸਟ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕੀ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਲੀਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਹੈਂ। ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਇਕ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਕਰ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਪਏ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਮਾਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਲੰਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਛਲ ਗਈਆਂ, ਸਿਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ, ਸ਼ਾਬਾਸ' ਉਚਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ, ਚੋਮਾਸਾ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਖਿੜ ਗਏ। ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ, ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਇੰਦਰ-ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਤੇ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਝਾਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ: "ਇਹ ਇੰਦਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ?" ਨੰਦ ਗੋਪ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜੀਊਂਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਖਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।