ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਤਾੰ ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਠੀਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਹਿ ਲਈ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਜ਼ਹਿਰ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ; ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਓ—ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਇਥੇ, ਹੇ ਸੱਪ, ਕਦੇ ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੀ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਤਲਾਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਇੰਝ ਲਗ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਝਲਕ ਪਏ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਦੀ ਨੂੰ ਮੁਬਾਰਕ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਗੋਪ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਾਲਾ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਤਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧੇਨੁਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਰਸ ਭਰੇ ਤਾਲਾ ਦੇ ਫਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਦਾ ਧੇਨੁਕਾ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਫਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੇਖੋ, ਇਹ ਤਾਲਾ ਦੇ ਫਲ ਕਿੰਨੇ ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਢਾਹ ਦਿਓ।” ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਹ ਫਲ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗਧੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿੱਠ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਓਹੀ ਲੱਤਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਲਾ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਗਧਾ ਉਪਰੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਝੜ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗਧਾ-ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਤਾਲਾ ਦੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਗਧਾ-ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਹੁਣ, ਉਸ ਤਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਘਾਹ 'ਤੇ ਚਰਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਾ ਮਨਾਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਧੇਨੁਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਲਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਸਾਰੇ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੂਰੋਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਦੇ, ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਸੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਗੂੜੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਠੜਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੇ। ਦੋਵੇਂ ਬਲਵਾਨ ਉਥੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਗਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨਾਂ ਦਾ ਅਸੁਰ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵਿਅਸਤ ਰੱਖ ਕੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਹਰੀਣਾ-ਕ੍ਰੀੜਾ' ਨਾਮ ਦੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਗੋਵਿੰਦ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਾਲ, ਬਲਦੇਵ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਪਰਸਪਰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ; ਹੋਰ ਗੋਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤੇ, ਦੂਜੇ ਹਾਰ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੱਬੜ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ, ਫਿਰ ਸਭ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਚੰਦ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਹੋਰ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ।