ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੱਪ ਦੇ ਫਣੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਉੱਭਰ ਆਏ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਸੱਪ ਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਝਟਕਿਆਂ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਘੁਟਕਿਆਂ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸੱਪ ਹੈਰਾਨ-ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਸੱਪ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਕਥ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ। ਇਹ ਰੂਪ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਿਆਖਿਆ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕੀਏ? ਜਿਹਦੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕੀਏ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਇਹ ਸੱਪ ਮਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੇਵਕ ਬਣਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਲਾ।" ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਥੱਕਿਆ-ਹਾਰਿਆ ਸੱਪ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਿਹਰ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਾਂ? ਤੂੰ ਪਰਮ ਹੈਂ, ਪਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਪਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ—ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ? ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ, ਰੂਪ ਤੇ ਸੁਭਾਉ ਦਿੱਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਜੋ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਮੈਂ ਓਹ ਸਹਿ ਲਈ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹੀ ਸਜ਼ਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵਸ਼ੀਭੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਹੁਕਮ ਕਰ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੱਪ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤਦ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੱਪ ਰਾਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੱਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਝੀਲ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੱਪ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਭਲਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਤੇ ਗਵਾਲੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਰਾਮ (ਬਲਦੇਵ) ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਇਕੱਠੇ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧੇਨੁਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਅਸੁਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਦ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਰਸ ਭਰੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਹ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੇਨੁਕਾ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਫਲ ਇੱਥੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਖੋ, ਇਹ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਢਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਦੇਵ) ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਫਲ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਫਲਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੈਤ ਧੇਨੁਕਾ, ਜੋ ਗਧੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿੱਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਤ ਮਾਰੀ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਓਹੀ ਲੱਤਾਂ ਫੜ ਲਈਆਂ। ਫੜ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਮੁਰਦਾ ਕਰਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇਕ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਗਧਾ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਨੇਕ ਫਲ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਹੋਰ ਗਧੇ-ਅਸੁਰਾਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਆਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਚ ਧਰਤੀ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਗਧੇ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਿਲਾਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ (ਸਿੱਧ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਹੁਣ, ਉਸ ਤਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਗਾਵਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਹਰੀ ਘਾਹ ਚਰਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਾ ਮਨਾਹੀ ਸੀ। ਧੇਨੁਕਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤਾਲ ਦਾ ਜੰਗਲ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਲਈ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਨਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਮੋੜੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਧੂੜ ਲੱਗੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਸੁਭਾਉ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖੀ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ।