ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਚਲ ਚਾਲ ਨਾਲ ਹੁਣ ਜਾ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਆਸਤ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਠੇਲਾ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੰਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਠੇਲੇ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਯਮਲ-ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਟੁੱਟ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੀ ਦੰਦ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਰੱਸੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ "ਦਾਮੋਦਰ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ; ਚਲੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ।" ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ: ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਰੱਢੇ ਦਾ ਉਲਟ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਦੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣਾ। ਇਸ ਲਈ, ਚਲੋ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚੱਲੀਏ। ਜਦ ਤਕ ਵੱਡੀ ਜਮੀਨੀ ਵਿਪਤਾ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੇ।" ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੱਢਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਗਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਲਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਥਾਂ ਕਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਥਕ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ— ਵਾਤਾਵਰਨ ਮਾਨੋ ਸਾਵਣ ਦੀ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਵੀਂ ਘਾਹ ਉੱਗ ਆਈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ। ਰੱਢਿਆਂ ਅਤੇ ਘੇਰਿਆਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਥੇ, ਦੋ ਮੁੰਡੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਗਵਾਲਾ ਵਸੇਬੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਾਸਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਦੋ ਮੁੰਡੇ, ਕਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੱਸਦੇ ਅਤੇ ਰਸ ਲੈਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ; ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਸੱਤ ਸਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਕਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਬਣ ਗਏ; ਫਿਰ ਆਈ ਬਰਸਾਤ ਦੀ ਮੌਸਮ, ਆਸਮਾਨ ਗੂੜ੍ਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਮਾਨੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਇਕ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਧਰਤੀ ਨਵੀਂ ਖਿੜੀ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ (ਲਾਲ ਕੀੜਿਆਂ) ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ (emerald) ਨੂੰ ਲਾਲ ਪਥਰ (ruby) ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, rivers ਆਪਣੀ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਵਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਅਸੰਯਤ ਮਨ, ਨਵੀਂ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ rivers ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਸ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਅਮਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚਲੇ ਗਏ; ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ। ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਝਾਗ ਦੇ ਗੁੱਝ, ਮਾਨੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਪਏ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਲੀਆ ਸੱਪ ਦਾ ਵਾਸ ਸੀ। ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ-ਅੱਗ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੰਢੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਸੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਛਿਟ ਨਾਲ ਜਲ ਗਏ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਮੂੰਹ, ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਇਥੇ ਉਹ ਦੁਰਦਿਲ ਕਾਲੀਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਸ਼ੂ, ਨਾ ਪਿਆਸੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਣ। ਇਸ ਲਈ ਹੀ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ: ਉਹ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਲਈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਸ ਕਦੰਬ ਰੁੱਖ 'ਤੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਸ ਮੌਤ-ਭਰੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕੂਦਾਂਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਕੂਦਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਹਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਭਿੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਸੱਪ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਾਰੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਫਣ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਡੇ, ਲਾਲ, ਹਵਾ ਨੁੰ ਮਿੱਟਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।