ਨੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਉਸਦੇ ਰਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰਨ, ਤੇ ਵਾਮਨ, ਜੋ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਰੱਖਣ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਖੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਖ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵੈਕੁੰਠਾ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੱਧ ਵੱਲ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪੁਤਨਾ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਮਧੁਸੂਦਨ ਰਥ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਏ ਮਟਕੇ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਰਥ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗਵਾਲਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਰਥ ਕਿਸ ਨੇ ਉਲਟਾਇਆ?" ਉਥੇ ਖੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਹੀ ਰਥ ਉਲਟਾਇਆ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਨੰਦਾ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿੱਤ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਅਤੇ ਉਲਟੇ ਰਥ ਦੀ ਦਹੀਂ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਗਰਗ ਨੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੋਨਾਂ ਲੜਕਿਆਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਗ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਨਾਮ ਰੱਖੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਲੜਕੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਏ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਣ ਰਗੜ-ਰਗੜ ਕੇ ਜਣੇਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਗੋਬਰ ਦੀ ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਅਜਿਹਾ ਕਿ ਨ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨ ਰੋਹਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੀਆਂ। ਉਹ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਫਿਰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਢੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਹ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬਛੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਵੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੋਵੇਂ ਲੜਕਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਦੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਆਖਰ, ਬੇਸਬਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿਚ ਪਈ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਦਿਖਾ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਰ ਵਾਲੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਸਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਓਖਲੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਬੱਚਾ ਓਖਲੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਕਰਦਿਆਂ ਦੋ ਯਮਲਾਰਜੁਨ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਲੰਮੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਡਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਆਏ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗੇ ਪਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਣੇ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਛੋਟਾ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਹੀ ਦੰਦ ਹਨ ਤੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ "ਦਾਮੋਦਰ" ਆਖਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲੇ, ਨੰਦਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭੈੜੇ ਸੰਕੇਤ ਦੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਸਪਰ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਚਲੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ।" ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਬੁਰੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ—ਪੁਤਨਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਰਥ ਦਾ ਉਲਟਣਾ, ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ—ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵੱਲ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਫ਼ਤ ਵ੍ਰਜ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇੱਥੋਂ ਚੱਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲ ਛੇਤੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੇ।" ਫਿਰ ਝੱਟੀ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰ ਪਏ। ਗੁੱਟ-ਗੁੱਟ ਹੋ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਗਏ। ਹੇ ਦਵਿਜ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਕਾਂਵਾਂ ਤੇ ਮਾਦਾ-ਕਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਭਾਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਅਥਾਹ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦਵਿਜ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਥੇ—ਵਾਤਾਵਰਨ ਵੀ ਮੀਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਰਾ ਚਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰਾ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਵਾਢਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅੱਧ-ਚੰਦ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਹੀ ਰਾਮ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਪਲੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਹੋਏ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਾਂਗ ਵਾਂਸਰੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਾਜਾਂ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਿਆਹ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ, ਕਦੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਫਿਰਦੇ।