ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਲਾਦ ਕੇ, ਟੈਕਸ ਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਪੁਤਨਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਛਾਤੀ ਪਿਲਾਉਣ ਆਈ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਤਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਛਾਤੀ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਪੀ ਲਈ। ਪੁਤਨਾ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੀਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜ-ਸਿਨ੍ਹੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਡਰਾਵਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਗ ਉਠੇ, ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੁਤਨਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗੋ-ਪੂੰਛ ਦੀ ਝੜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਗੋ-ਮੈਟ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਉਂ ਕਿਹਾ: "ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਅਤੇ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜਿਸਨੇ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਥਾਈਆਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰੇ ਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਪਰਮਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਹੱਥਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵੈਕੁੰਠਾ ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ 'ਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਾਸਿਆਂ 'ਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ, ਅਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖੱਟ 'ਤੇ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਵਾਲੇ, ਪੁਤਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਮਟਕੇ ਅਤੇ ਭਾਂਡੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਥ ਉਲਟ ਕੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਦੌੜ ਕੇ ਆਈਆਂ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਰਥ ਕਿਸ ਨੇ ਉਲਟਿਆ?" ਉਥੇ ਖੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਬੱਚੇ ਨੇ ਹੀ ਰਥ ਉਲਟਿਆ।" "ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੈਰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਥ ਉਲਟ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਗਵਾਲੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ, ਬੈਠ ਗਏ; ਨੰਦ ਜੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਮਟਕਿਆਂ ਅਤੇ ਉਲਟੇ ਰਥ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ, ਦਹੀਂ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਪ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਗਰਗ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਵੱਡੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਨਾਮ ਰੱਖੇ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਨੋ ਬੱਚੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਗੋਡੀਆਂ ਘਿਸ ਗਈਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਗੋ-ਮੈਟ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਗੋ-ਪੇਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਡਦੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੱਚੜਿਆਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਬੱਚੜਿਆਂ ਦੀ ਪੁੱਛ ਖਿੱਚਣ 'ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਦੋਨੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਮਿਠੀ ਨਾਲ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ-ਮਰੋੜ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਾ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਘਰਵਾਲੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਸਤ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮੱਠੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲਾ, ਮੱਠੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਘਸੀਟਦਾ, ਦੋ ਯਮਲ-ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਦੰਦ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ, ਮੱਠੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੱਠੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ "ਦਾਮੋਦਰ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਗਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ; ਚਲੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਚੱਲੀਏ।" ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ—ਪੁਤਨਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਰਥ ਦਾ ਉਲਟਣਾ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਦੇ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਇੱਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚੱਲੀਏ।