ਕੰਸ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਦੇਵਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਲ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, “ਛੱਡ ਦੇ, ਛੱਡ ਦੇ!” ਪਰ ਕੰਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸੁੱਟੀ ਗਈ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਥੰਮ ਗਈ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਰਾਹੀਂ ਕੰਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਕੰਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵੀ ਮੌਤ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੰਸ, ਜੋ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਕਿ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਗੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਲੰਭ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕ, ਪੂਤਨਾ, ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਦੁਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਕਲੀ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲੈਣ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਜਤਨ ਕਰਣੇ ਪੈਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ।” ਕੰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉੱਠ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ—ਇਹ ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਖ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲਿਆ, “ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈੰਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮਾਰਿਆ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਸੋ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿਓ—ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਹੜਾ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਦਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਨੰਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ!” ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੈ, ਕਿ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਲਾਨਾ ਕਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ, ਨੰਦ, ਆਪਣੇ ਗਾਂਵ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਹਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਡ ਕਰਕੇ, ਟੈਕਸ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝਠੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਝਠੀ ਦਿੰਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਝਠੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਚੂਸ ਲਈ। ਪੂਤਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਹਾੜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਰਗ-ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ—ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਿਆਨਕ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਗ ਪਏ, ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਰੀਰ ਪਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਗੋ-ਪੂੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗੋਬਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ, “ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇਰੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਅਖੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮੁੱਖ, ਬਾਂਹਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵੈਕੁੰਠਾ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮਹੀਧਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਕੇ, ਨੰਦ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਥ ਹੇਠਾਂ, ਛੋਟੀ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਵਾਲੇ, ਜਦ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਡਰ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਰਥ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਂਡੇ-ਕੜਾਹੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਰਥ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜੇ ਆਏ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਰਥ ਕਿਸ ਨੇ ਉਲਟਿਆ?” ਉੱਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਹੀ ਰਥ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਹੈ।