ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਸੰਪੂਰਨ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿ्णੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਖਵੇਲੇ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ, ਅਤੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ (ਵਸੁਦੇਵ) ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਉਸ ਰਾਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਾਈ। ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਵਸੁਦੇਵ, ਵਿ্ণੂ-ਸਰੂਪ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗਹਿਰਾ ਸੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘੁਟਣਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਆਇਆ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਂਸ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦੇਣ ਆਏ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਵੀ ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੀ; ਲੋਕ ਭਟਕ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿ্ণੂ-ਸਰੂਪ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜਾਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹੇ। ਜਦ ਬੱਚੀ ਨੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਰਖਵੇਲੇ ਜਾਗ ਪਏ ਅਤੇ ਕਂਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕਂਸ ਤੁਰੰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੇਵਕੀ, ਆਪਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਪਾਈ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ—"ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ!" ਪਰ ਕਂਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ: ਵੱਡਾ, ਅਠਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਕਂਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਕਂਸ? ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਣਿਆ ਸੀ—ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੈ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੁਝ ਕਰ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਮ ਗਲਿਆਂ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਂਸ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਂਸ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ—ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕਾ, ਪੂਤਨਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ—ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕਾ, ਪੂਤਨਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਹੀਰੋਜ਼ 'ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਣ।" "ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ—ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਾਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਂਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧ ਦੇ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਤੁਹਾਡੇ ਗਰਭਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਮਾਰੇ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਛੱਡੋ—ਜੋ ਵੀ ਨਸੀਬ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ 'ਤੇ, ਮੈਣੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਂਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੀ ਗੱਡੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਨੰਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ—"ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ!" ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਾਲਾਨਾ ਕਰ (ਟੈਕਸ) ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਹੁਣ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਨੰਦ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਓ।" "ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਹਿਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੋ।" ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਗੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਲੋਡ ਕਰਕੇ, ਟੈਕਸ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੂਤਨਾ—ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਪੂਤਨਾ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਚੂਸ ਲਈ। ਪੂਤਨਾ, ਵੱਡਾ ਚੀਕਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਪੂਤਨਾ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਗ ਪਏ, ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗੋ-ਪੂਛ ਦੀਆਂ ਚਮੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਹਰ ਬੁਰੀ ਛਾਂ ਹਟਾਈ। ਨੰਦ ਨੇ ਵੀ ਗੋ-ਮੈਟ (cow-dung) ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ: "ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਕੇਸ਼ਵ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰ (Boar) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਉੱਤੇ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੁਦੇਵ, ਨੰਦ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣੇ।