ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਮਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਸੀ ਸੁਖਾਂ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਭਿ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਆਨੰਦਤ ਹੋਏ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਅਹਾ! ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ! ਇਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਖੇਤਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ। ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਲਦੇਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਭਦਰਾ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ। ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਹਾਦੁਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਨਮੇ, ਤੇ ਉਹ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਕਿਉਂ ਵੱਸੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ? ਇਹ ਮੌਤੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਰਗੀ ਨਾਸ਼ਵਾਨ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਮਲ-মੂਤਰ ਨਾਲ ਭੀਣੀ, ਪੀੜਾਦਾਇਕ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਇਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ, ਅਲੌਕਿਕ ਚਰਨ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕਰੋ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਏ? ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਨੇਕ ਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾ, ਅਕਸ਼ੁੰਨ ਸੁਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੂਲ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਆਏ? ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਉਹ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ? ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਗਵਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ? ਉਹ ਮਹਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਤਿੰਨ ਪਦਾਰਥਾਂ (ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ) ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੀ ਗਿਆ—ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਰੂਪ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਕਾਲ ਵਿਚ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਬਣਿਆ—ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਇਹ ਅਮਰ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਜਿੱਤੀ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਗਨਿ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰਕ ਔਰਵ ਬਣਿਆ। ਹਰੀ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪੀ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਰੇਸ਼ਮੀਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਕਮਲ ਉੱਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਦਾ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਦਿਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮंथਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਅੰਕੁਰ ਗਰਭ ਵਿਚ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ, ਅੰਕੁਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਪਗ ਬਣਾਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਘਰ-ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ, ਹੋਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ, ਵੇਦ, ਦীক্ষਾ ਤੇ ਸਮਿੱਧ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਹਵਨ ਕੱਪ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਹਥ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰ-ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਭੋਗ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਤਰ, ਦਾਨ, ਦীক্ষਾ, ਪਿੰਡ, ਥਾਲੀਆਂ, ਯੂਪ, ਸਮਿੱਧ, ਹਵਨ ਕੱਪ, ਸੋਮਾ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵੇੜੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੱਪ, ਸਹਾਇਕ, ਯਜਮਾਨ, ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਗਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ। ਮਹੂਰਤ, ਪਲ, ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਵੇਲੇ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਘੰਟਾ, ਤਿਥੀਆਂ, ਮਹੀਨੇ, ਦਿਨ ਤੇ ਸਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਏ। ਰੁੱਤਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਵਾਧਾ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਸੋਭਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਦੇਵ, ਤਿੰਨਵੇਂ ਵੇਦ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਿੰਨ ਕਰਮ, ਤਿੰਨ ਵਰਗ ਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਅੰਤਹੀਣ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ।