ਰਾਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਨੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਰਾਂਤਕਾ, ਯਮਾਂਤਕਾ, ਮਲਾਧਿਆ ਅਤੇ ਮਲਿਕਾਧਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੀਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅਯੋਧਿਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮਭਾਵਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਉੱਚਤਮ ਵੈਸ਼ਨਵ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਧਨਵੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜੋ ਜਲ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੁਆਪਾਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਘਟਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਕংস ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦੁਲਭ ਸੀ, ਉਥੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਨੂੰ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਅਨੰਤ, ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਬਦ, ਮਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਨੰਤ ਦਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਇਲਾਹੀ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਇਕੀ-ਇਕ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪाकर, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੁਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯੋਗ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤहीਨ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਖੇਤਰ ਦੀ ਅਸੀਮ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਕংস ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਾਸਿਤ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਸਮੇਤ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਫਿਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਸੋਣ ਜਾਂ ਉਠਣ ਸਮੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਆਬਾਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਰੌਹਿਨੇਯਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਉਪਲਬਧੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਾਤਰਾ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਥੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬਨਯਾਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਲਭ ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਲਭ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੀੜੇ, ਕੀੜੇ, ਤਿਤਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੁਲਾਵਾ ਵੇਖੋ; ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।