ਜੋ ਕੋਈ ਭੀਮਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਚਾ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭੀਮਨਾਥ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਸਰੀਰਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜਾਬਾਲੀ, ਯਾਜ਼੍ਯਾਵਲਕਯ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗੀਰਸ, ਦਕਸ਼, ਮਰੀਚੀ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਸ਼ਤਤਾਪ, ਸ਼ੌਣਕ, ਦੇਵਰਾਤ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅਗਨੀਵੇਸ਼, ਅਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮਰੀਚੀ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਧੂਤ, ਪਾਪ, ਮਨੁ, ਗੌਤਮ ਆਦਿ, ਕਉਸ਼ਿਕ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਪర్వਤ, ਅਗੱਸਤ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਪਿਪਪਲਾਦ, ਗਲਵ ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਭਰਗਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਗਹਿਰੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਗੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ; ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸੱਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੌਤਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਥੇ ਮਾਧਵ ਵੀ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ (ਕਥਾਵਾਚਕ) ਦੁਆਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਕ੍ਰਪਾਣੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਯਮੂਰਧਕ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ। ਇਸਨੂੰ ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮ, ਸ਼੍ਰਾਵਸ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ: "ਹੇ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਹੋ।" ਸੱਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ, ਸੱਤ ਹੋਮ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਤ ਆਦਿਤਯ—ਹੇ ਸੋਮ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਈ; ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਕਵੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਚੰਗੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸੋਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਵਜਰਧਾਰੀ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ; ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦਾ ਯਗ੍ਯ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਗਨੇਯਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਗ੍ਯ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ (ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੂੰ) ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ; ਇੰਝ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨੇਯਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਆਦਿਤਯ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਆਦਿਤਯ ਨਾਮ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਸਪਤਯ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਸਪਤਯ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਇੰਦਰਗੋਪ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਅਦ੍ਰਿਤੀਰਥ ਕਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਬ੍ਰਹਮਾਦ੍ਰਿ ਤੋਂ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਹੋਈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਦੇ ਕੁਝ ਤੀਰਥ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਗੌਤਮੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ—ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੌਣ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸੰਖੇਪ ਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਕੌਣ ਹੈ? ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸੋਮਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਕੁਝ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗੌਤਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ pavittar ਹੈ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਗੰਗਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਤਿੰਨੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ pavittar ਨਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ pavittar ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।" ਉਹ ਗੰਗਾ, ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਈਸ਼, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉਹ pavittar ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਚਲੀ।