ਇਹ ਕਥਾ ਯਥਾ-ਵਿਰਤਾਂਤ, ਸੰਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤਪ, ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਯਜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੀਅਤ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਸਾਤਵਿਕ, ਰਾਜਸਿਕ ਅਤੇ ਤਾਮਸਿਕ; ਅਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਉਸੀ ਨੀਅਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਨੀਅਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਹੁਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਜ਼ਕ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਫਲ ਵੱਲ ਲਗਨ ਰੱਖੇ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਰਮ, ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਤਵਿਕ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਨੀਅਤ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਫਲ ਵੀ ਨੀਅਤ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਕਰਮ ਹੀ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਰਮ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਖ ਜਾਂ ਬੰਧਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਉਪਜਦੇ ਹਨ, ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਦਾਰਥ ਇੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰੇ ਜਾਂ ਫਲ ਭੋਗੇ, ਸੁਭਾਵ ਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਤਕ ਗੂੜ੍ਹਾ ਤਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਮਸਿਕ ਸੁਭਾਵ ਅਪਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਖੱਡ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਅਕਾਇਆ ਵਾਣੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ Indra, Varuna ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਉਪਜਿਆ। ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਿਆਨਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਮਹਾਂਤਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੋਹ-ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ—ਜਦ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਵਿਰਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ' ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਭੀਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੋਟ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ, ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਅਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੀਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੋਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀਮੇਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰਾਹੀਂ ਮੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੋਦਾਵਰੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੈਦਾਂਤ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੀਮਨਾਥ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੁਖਦਾਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੰਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਕ ਵਾਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡੀਆਂ ਸਤੂਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆਈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜਾਬਾਲੀ, ਯਜਨਵਲਕਯ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗੀਰਸ, ਦਕਸ਼, ਮਰੀਚੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਤਤਾਪਾ, ਸ਼ੌਨਕ, ਦੇਵਰਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅਗਨੀਵੇਸ਼ਯ, ਅਤ੍ਰੀ, ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਧੂਤਾ, ਪਾਪਾ, ਮਨੁ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਪਰਵਤ, ਅਗਸਤ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਪਿਪਪਲਾਦ, ਗਲਵ ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ ਹਨ, ਸਵਾਮਦਾ, ਅੰਗੀਰਸ, ਫਿਰ ਭਰਗਵ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਉਸ ਨਦੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਹੁਤ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਨਗੇ; ਉਥੇ, ਸੰਗਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਾਰੁਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੱਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੌਤਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਾਧਵ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਇਕ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ। ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਕ੍ਰਪਾਣੀ ਨਾਂ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਯਮੁਰਧਕ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਸ਼੍ਰਾਵਸ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ: 'ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਹੋ।' ਸੱਤ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੂਰਜ, ਸੱਤ ਯਾਜਕ, ਸੱਤ ਆਦਿਤ—ਹੇ ਸੋਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਹਵਨ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖੋ; ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਵਧਾਈ; ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ, ਪੌਦੇਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਵੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਥਾ, ਨੀਅਤ, ਕਰਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਚਾ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।