ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ Swami ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡੀਏ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੂਰਖਤਾ ਵਸ਼ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਿੰਦ੍ਰ, ਚਾਹੇ ਜੰਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੇਡ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖੋ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ?" ਫਿਰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾ, ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾ।" ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇ।" ਪਰ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹਨ। ਤੂੰ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ? ਜਾ, ਦਾਸੀ ਬਣ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰਾਜ, ਜਾਨ ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਾਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੀਏ।" ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਖੇਡੇ, ਪਰ ਚਿਤ੍ਰਸੇਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਣ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦਾਅ ਤੇ ਸੀ। ਰਾਜ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਫੌਜ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਸੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਚਿਤ੍ਰਸੇਣ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਸੀ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੰਡਿਤ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਧੁਛੰਦਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਣਗੇ?" ਸੁਮਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਧੁਛੰਦਸ ਨੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਧੋਖਿਆਂ ਤੇ ਅਣਗਲਤੀਆਂ ਕਰਕੇ ਵੰਞ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜੂਏ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਭਾਗੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।" "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਪਾਪੀ ਹੀ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ, ਪਾਪ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਥਾਂ, ਆਸਨਾਂ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਧੋਖਾ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਟੰਬਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਰਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜੂਆਰੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?" "ਜੂਆਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਦਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੂਆਰੀ ਆਪ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਹਾਇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'" "ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇ-ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਜੂਆਰੀ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ: ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਸੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲਈ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਸਾਨੀ, ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ, ਵਪਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧੋਖਿਆਂ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਿੰਦਤ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪਿਆਰੇ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੱਲ।" "ਕੌਣ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇ?" ਮਧੁਛੰਦਸ ਨੇ ਫੇਰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਸੁਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਅਦਿਤੀ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਸੁਮਤੀ ਤੁਰੰਤ ਗੰਗਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।" ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਇਆ ਅਤੇ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੀਰਥ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੈਤਵ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ? ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸਮੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" ਗੌਤਮ ਦੁਆਰਾ ਛੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਚਲੀ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਨਦੀ, ਕਲਸ਼ ਵਿਚ ਬੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ, ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।