ਜਦੋਂ ਵਪਾਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ ਔਸ਼ਧੀ ਮੁੜ ਗੌਤਮੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨੇਕੀ ਹੈ।" ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਔਸ਼ਧੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਖਾਈ। "ਇਹ ਲੈ ਲਓ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਹਿਣੀ ਕੱਟ ਲਈ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨਾਲ ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਰਉਪਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁੱਖ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਟਹਿਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ; ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਭੀਸ਼ਣੀ ਨੇ ਵੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੁੜ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਤਨਾਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਹੀ ਟੁਕੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਫਿਰ ਉਸ ਟੁਕੜੇ ਸਮੇਤ ਨਰਪਪੁਰ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਧੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਔਲਾਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਸੀ: ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ—ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਵੈਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ—ਗੁਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਧੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਧੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਦਿਨ ਰਾਤ, ਇੱਕ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਫੜ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਛੁਹਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?" ਵੈਸ਼ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਤਪस्या, ਦਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਅਤੇ ਇਲਾਹੀ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰੱਥਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।" ਵੈਸ਼ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। "ਵਾਹ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ! ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ਇਲਾਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਜ, ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। "ਬਿਨਾ ਮਿੱਤਰ ਦੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ।" ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੈਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ: ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਲੂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਵੀ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮਣਿਕੁੰਡਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੌਤਮ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਮਣਿਕੁੰਡਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨ ਮਕਕਾਰ ਜੂਆਰੀਆਂ ਕੋਲ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਕਉਸ਼ਿਕ ਆਦਿ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ "ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ", "ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਤੀਰਥ", ਅਤੇ "ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ" ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਸਥਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ। ਪ੍ਰਮਤੀ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੱਸਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣੀ ਕਾਫੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਵਰਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ।" ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ" ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਕੀ ਜੁਆ ਦਾ ਦਾਅ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪ ਹੀ ਸਾਡਾ ਦਾਅ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਅ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ?" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਮੰਨ ਲਿਆ," ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਦਾਅ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਦੇਵੋ; ਆਓ ਖੇਡਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਜੂਏ ਦੇ ਪਟ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਹੋਰ ਦਾਅ ਦੇਵੋ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਖੇਡ ਲੈਣਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਦੇਵੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਮਤੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ!