ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੈਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੁਝ ਵਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਵੈਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਰੁਕੋ, ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰੋ।" ਵੈਦ ਨੇ ‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਕੱਲ੍ਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸਵੇਰੇ, ਵੈਦ ਨੇ ਆ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁਤੀਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਮ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਜ਼ਖਮੀ ਧਾਰ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੈਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕੀ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਸਰ ਕਿਸ ਲਈ ਆਇਆ? ਇਹ ਕਿਸ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ?" ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋ-ਮੂਤ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਜਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਇਆ। ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਦ ਨੇ ਆਮ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵੈਦ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਿਰ ਸੀ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਕੀ ਹੈ?" ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਕੌਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, noble ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਹਿ ਸਕਦਾ? ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੋਇਆ!" "ਹਾਏ, ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕਿਸਮਤ ਆ ਗਈ, ਕਿਵੇਂ ਕਠੋਰ ਨਸੀਬ!" ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੈਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ।" "ਇਸ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ, ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਵਿਵੇਕ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।" ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਨਿਰਮਾਲਯ ਮਿਲੇ।" "ਇਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੇਵੇ।" ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ, ਭਿਲਤ-ਤੀਰਥ, ਸਾਰੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਥੇ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਤੀਰਥ, ਚਕਸ਼ੁਸ-ਤੀਰਥ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਭੌਵਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਭੌਵਨਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵ੍ਰਿਦ੍ਧਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੌਤਮ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਉਲਟ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਮਾਣਿਕੁੰਡਲਾ, ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਸਮਾਨ ਸੀ—ਇੱਕ ਧਨੀ, ਇੱਕ ਗਰੀਬ—ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਣਿਕੁੰਡਲਾ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ: "ਆਓ, ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀਏ। ਜਵਾਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ; ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ? ਹਾਏ, ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ 'ਤੇ ਲਾਨਤ!" ਕੁੰਡਲਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਕਮਾਈ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ?" ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਾਣਿਕੁੰਡਲਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਕੌਣ, ਜੋ ਧਰਮ, ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਿਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ।" "ਜੋ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਜੀਦੇ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗਾ ਹਨ; ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਨਾਲ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਦੇ।" "ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੁੰਦਾ—ਕਦੇ ਵੀ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕੁੰਡਲਾ।" "ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਣਿਕੁੰਡਲਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰੇ। "ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਸਚ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਠੱਗ ਸੀ। ਵਪਾਰੀ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਤੇ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ; ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ। ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼, ਦੌਲਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ। "ਜੋ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਹਾਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਹਨ।" "ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" "ਜੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਾਇਕੀ ਤੇ ਨਾਚ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਆਈ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ?