ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀਗਿਰੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮਕਥਾ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਸਦਾ ਸਭ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਧੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵੀਰ ਵੇਦ ਵੀ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ। ਹਰ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਵੇਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਦੁਜਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਤਾਂ ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਸਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਨੁੱਕ ਤੇ ਮਾਸ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ। ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮਾਸ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਮਾਸ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ। ਜਦ ਆਦਿਕੇਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਦ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਝ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ, “ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਉਸਰ ਲੱਗਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਸ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ—ਆਉਂਦਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਹੀ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹਦੀ ਅਪਾਰ ਦਇਆ ਕੌਣ ਸਮਝ ਸਕਦਾ? ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਮਾ ਸਮੇਤ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇੰਝ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ ਵੇਦ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਵੇਦ ਸੋਚਦਾ, “ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਹੜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਦੁਜਜਨਮੀ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਿਦ੍ਰੋਹੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ।” ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਵੇਦ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਿੰਧੁ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ, “ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਕੀਤਾ?” ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੜੀਆਂ, ਮੂਲੀਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਮਾਸ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਵੇਦ ਸੋਚਦਾ, “ਇਹ ਵੀ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।” ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੁੱਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸਦਾ ਵਾਂਗ ਆ ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਿ-ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, “ਧਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ। ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਆਰਾਮ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਾ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਹੁਣ ਵੇਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਦਇਆਹੀਨ ਹੈ। ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ, ਅਗਿਆਨੀ, ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਧਾਇਆ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਘਰ-ਵਿਆਹ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਅਸ਼ੁਚ ਮਾਸ ਨਾਲ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਤਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿੱਲ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਕੋਈ ਮਿੱਟੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਲਵਾਂ।” ਜਦ ਵੇਦ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਕੱਲ੍ਹ ਤਕ ਰੁਕ ਜਾ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਲਈਂ।” ਵੇਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ,” ਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ-ਧੋ ਕੇ, ਵੇਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਚੋਟ ਦੀ ਧਾਰ ਵੇਖੀ। ਵੇਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ, ਗੋਬਰ, ਕੁਸ਼ਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਧੋਤਾ। ਫਿਰ ਆਮ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਿਆ। ਲਿੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਤੇ ਘਾਵ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ?” ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਵਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ।