ਜਦੋਂ ਹਰਸ਼ਣ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਧਰਮਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ, ਪੂਰਾ ਕਰਮ-ਮਾਰਗ ਵਿਅਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰਸ਼ਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਫੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ; ਮਾਂ ਵੀ ਵਿਟੀ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।" ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹਰਸ਼ਣ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰਸ਼ਣ ਹੈਂ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਕਈ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ। ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਮੂਲ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਰੋਗ ਵਰਗਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਹੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਾਨਾ, ਤੂੰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰਾ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਟੀ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਥਾਂ ਭਦ੍ਰਤੀਰਥ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਹਰੀ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਰਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਉੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਤ੍ਰੀ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵੀ ਬਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੋਗ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਸੰਪਾਤੀ ਅਤੇ ਜਟਾਯੁ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯ। ਤਾਰਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਤੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਨਮੇ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜਟਾਯੁ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੋੜ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ ਸੋਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਰੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰ ਸੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ ਨਿਸ਼ਚੇਤ, ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਅਰੁਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਰੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ।" ਸੋਰੇ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਜਦ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆ ਗਏ। ਜਟਾਯੁ, ਅਰੁਣ, ਸੰਪਾਤੀ, ਗਰੁੜ, ਸੋਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇਹ ਸਭ ਉੱਥੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਪਤਤ੍ਰੀ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸੋਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਅਰੁਣ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ-ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਵਿਪ੍ਰ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਤੀਰਥ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਜੀਬ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਿਆਨ, ਗੁਣ, ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅਸੰਦਿਵਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਜਦ ਅਸੰਦਿਵਾ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵੀ ਨਰਮ ਤੇ ਅਨਮੱਨ ਸੀ। ਤਦ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸ੍ਰੀਗਿਰੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਲੈ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਇਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਤਕੀਰਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜ-ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਅਸੰਦਿਵਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਗੌਦਾਵਰੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬੁੱਢੀ ਮਹਿਲਾ ਵਾਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਇਹ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਅਤੇ ਚੁਟਕਾਰੇ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।' ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੁੜ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼, ਘਰ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜਾਂਗੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਸ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।