ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਜਰੂਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਿਛਲੇ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ-ਦੇਣ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ Tvaṣṭṛ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ Viṣṭi ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ Viśvarūpa ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। Viśvarūpa ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚਲਣ ਤੇ ਰੂਪ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਦੇ ਪਿਆਰ, ਕਦੇ ਵਿਵਾਦ ਹੁੰਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ Gaṇḍa ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ Ati-gaṇḍa। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਫ਼ਜ਼ੂਲਖਰਚ, ਤੇ ਬੁਰੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ Dharṣaṇa ਸੀ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਇਕ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨੇਕ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਕੁਝ ਸੁਖੀ, ਕੁਝ ਜਹਨਮ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ bowed ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਤੋਂ ਸਦਾ-ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸੁਖੀ ਕੌਣ ਹਨ, ਤੇ ਜਹਨਮ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਕੌਣ ਹਨ?" ਤਾਂ Dharmarāja ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁਟਬੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਛੁੱਟ ਦੇ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਜਹਨਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ, ਆਚਰਨ, ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮਨਾਹੀ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਹਨਮ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। Harṣaṇa ਨੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪਿਤਾ Tvaṣṭṛ ਹੈ, ਮਾਂ Viṣṭi, ਤੇ ਭਰਾ ਵੀ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।" ਧਰਮ-ਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: "Harṣaṇa, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ Harṣaṇa ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਕੁਲ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਲ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਾਂ ਰੋਗ ਹਨ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ-ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਮਾਮਾ, ਇਸ ਲਈ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ Gautamī ਨੂੰ ਜਾ। Viṣṇu ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ; ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ।" Harṣaṇa ਨੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ Gautamī ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ Hari ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ। Hari ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ Harṣaṇa ਨੂੰ ਕੁਲ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਹਟਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ—"ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ Viṣṭi, ਪਿਤਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ—all auspicious ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ Bhadratīrtha ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ Hari, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, Janārdana ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਨ। Patatri Tīrtha ਦੀ ਮਹਿਮਾ—ਇਹ ਰੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। Kaśyapa ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ: Saṃpāti ਤੇ Jaṭāyu, ਜੋ ਉਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। Tārkṣya Prajāpati ਦੇ ਪੁੱਤਰ Aruṇa ਤੇ Garuḍa ਹਨ; ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ Saṃpāti, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਨਮਿਆ। Jaṭāyu, ਦੂਜਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਰਕਾਬੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੋਹਾਂ ਉਤਮ ਪੰਛੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਥਕ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਹੋਸ਼ਹੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, Aruna ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ Surya ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।" Surya ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ। Garuda ਨੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਸੁਣ ਕੇ, Viṣṇu ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। Narada ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, Ganga ਦਾ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। Jaṭāyu, Aruna, Saṃpāti, Garuda, Surya, ਤੇ Viṣṇu—all ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ Patatri Tirtha ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸਕ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਉਥੇ Surya, Viṣṇu, Garuda, Aruna ਆਪ ਹੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ Gautami ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ; ਤਿੰਨੋਂ ਦੇਵ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਰੋਗਾਂ ਤੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ—Vipra Tirtha, ਜਿਸ ਨੂੰ Narayana ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਸ਼ਮਯ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯਜਨ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ Brahmin ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਿਆਨ, ਨੇਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ, ਕਰਮ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਜੋ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇ ਪਾਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।