ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਜੇਤਯ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਹੁਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰ ਦੇ।” ਯਦੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਰੱਖਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਸਕਾਂ।” ਪਰ ਯਦੂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ।” ਯਦੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਬੁੱਢਾਪਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਗੁਣ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਰ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਵੋ।” ਯਦੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਂ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਦੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੁਰਵਸੁ ਅਤੇ ਅਨੁ—ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, “ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿਆਂ।” ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਉਹ ਚੈਤਰਰਥ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮੁੜ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਸੋਚ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਾਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਾਵੇ, ਨਾਹ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਨਾਹ ਵੈਰ—ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਜਿਹੜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੂਰਖਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜੋ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹੀ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਲ, ਦੰਦ ਉਮਰ ਨਾਲ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਇਲਾਹੀ ਆਨੰਦ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੁਕਣ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸੋਲਵੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤਪस्या ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਦੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਨਮੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਧਨਵਾਨ, ਦੀਰਘਾਯੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਪੁਰੂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ, ਯਦੂ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਸੁਣਾਉ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੁਵੀਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਮਨੱਸਯੁ, ਅਤੇ ਮਨੱਸਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਭਯਦ। ਅਭਯਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸੁਧਨਵਨ, ਫਿਰ ਸੁਧਨਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਸੁਬਾਹੁ, ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਰੌਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵ। ਰੌਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦਸ਼ਾਰਣੇਯ, ਕ੍ਰਿਕਣੇਯ, ਕਕ੍ਸ਼ੇਯ, ਸਥੰਡਿਲੇਯ, ਅਤੇ ਸਨ੍ਨਤੇਯ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ: ਰਿਚੇਯ, ਜਲੇਯ, ਸਥਲੇਯ, ਧਨੇਯ, ਅਤੇ ਵਨੇਯ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਸ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ: ਭਦ੍ਰਾ, ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ, ਮਦ੍ਰਾ, ਸ਼ਲਦਾ, ਮਲਦਾ, ਖਲਦਾ, ਵਿਪ੍ਰਾ, ਨਲਦਾ, ਸੁਰਸਾ, ਅਤੇ ਗੋਚਪਾਲਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੋਚਪਾਲਾ ਅਤੇ ਸਤ੍ਰੀਰਤਨਕੂਟਾ ਆਦਿ ਹੋਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਭਦ੍ਰਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੁਰਭਾਨੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਾਤ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਉਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।