ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਪੇ ਥੱਲੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ? ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਸੰਭਾਲਣਾ—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਅਮਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ繁ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੀ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਵੰਸ਼, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਤਾਣ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈਂ—ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਵੇਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।" ਵਿਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਖੁਸ਼ੀ, ਆਯੁ, ਸੋਹਣਾਪਣ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਲ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ—ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਧੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਧੀ ਵਿਟੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੀ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੁਰਤ ਅਤੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਰਹੇ। ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ, ਕਦੇ ਝਗੜਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਗੰਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤਿਗੰਡਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਖਰਚੀਲੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਸ਼ਣ ਸੀ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨੇਕ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਸਾਫ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਕੋਲ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਕੁਝ ਸੁਖੀ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਪਿਤਾ, ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। "ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਮਾਂ ਵਿਟੀ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਤੇ ਭਰਾ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸੋਹਣੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਰਸ਼ਣ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰਸ਼ਣ ਹੈਂ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ; ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਰੋਗ ਹਨ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਾਮਾ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ; ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਹਰਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੱਸੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਭਦ੍ਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਹਰਿ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮੰਗਲ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਪਟਤਰੀ ਤੀਰਥ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਗ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੇਵਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸਨ: ਸੰਪਾਤੀ ਅਤੇ ਜਟਾਯੂ, ਜੋ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਤਾਰਕਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਗਰੁੜ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਪਾਤੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਨਮੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਟਾਯੂ ਨਾਮ ਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋੜ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਪੰਛੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ...