ਸੂਰਜ ਦੇ ਭੈਣ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਟੀ ਸੀ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਇਸ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਹ ਧੀ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਵਿਟੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੱਸਵੇਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਕੁਆਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਓਸ ਯੋਗ ਵਰ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਨਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗੇ ਕੁਟੰਬ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਨਰਕ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਧੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਹੈ; ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁਆਰੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਕੁਆਰੀ ਧੀ, ਘੋੜਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਲੰਘਣਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਕੁਆਰੀ ਧੀ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਓਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਪੇ ਥੱਲੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜੋ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ? ਪਿਤਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧੀ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਅਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ繁ਤਾ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। “ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਵੰਸ਼, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਕਿਥੇ ਕਰਾਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।” ਵਿਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਨੇ ਜੇਹਾ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਲ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਆਚਰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਧੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਧੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਧੀ ਵਿਟੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਵੀ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਰੂਪ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ, ਕਦੇ ਝਗੜਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਗੰਡਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤਿਗੰਡਾ ਸੀ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਬੇਕਾਰ ਤੇ ਖਰਾਬ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਧਰਸ਼ਣ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਪੂਣ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਸ਼ਣ ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਫ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖੇ, ਕੁਝ ਸੁੱਖੀ, ਕੁਝ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤਪ ਰਹੇ। ਓਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਕੋਲ ਝੁਕ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਪਿਤਾ, ਇਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਕੌਣ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ?” ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਬਿਨਾਂ ਓਹਲੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। “ਜੋ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਜਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਧਰਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਸ਼ਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਮਾਂ ਵਿਟੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ—all ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਾਂਗਾ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹਰਸ਼ਣ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰਸ਼ਣ ਹੈਂ। ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਰ ਪੂਤ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ; ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਹੋਰ ਤਾਂ ਰੋਗ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਜਾ।