ਚਿੱਚਿਕਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਗੰਗਾ! ਹੇ ਗੌਤਮੀ!—ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ—ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਪੀ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ! ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੇ ਸਿਰਫ ਗੰਗਾ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ—"ਹੇ ਗੰਗਾ! ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਪਰਵਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਮਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਵਮਾਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਪਾਵਮਾਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਭਦ੍ਰਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸਾ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧਰਮੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭਾਰਿਆ ਹੈ। ਛਾਇਆ ਵੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਵਿਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹੇ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਐਸੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਇਹ ਹਾਲਤ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਵਿਟੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਪਿਤਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਦਸਵੇਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਲੱਗਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਆਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰ—ਜੋ ਧਨਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗੇ ਕੁਟੰਬ ਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕੁਆਰੀ ਦੇਣੀ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਸਕਰ! ਜਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਮੱਤ ਕਾਮ ਵਲ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਰਬਤ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕੁਆਰੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕੁਆਰੀ, ਘੋੜਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਹ ਸੰਬੰਧੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਤੱਕ ਕੁਆਰੀ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਪੇ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ; ਜੋ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" "ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ? ਪਿਤਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੇਣਾ, ਆਦਰ ਕਰਨਾ, ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ—ਉਹ ਸਭ ਅਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਦੀ ਕੁਆਰੀ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਕੁਲ, ਸੋਹਣਪ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚਾਲ-ਚਲਨ, ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ! ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਵਿਆਹਾਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੋਸ਼ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ—ਕਿਉਂ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।" ਵਿਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਸੁੱਖ, ਉਮਰ, ਸੋਹਣਪ ਅਤੇ ਪਿਆਰ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੀਵ ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਲ ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੁਆਰੀ ਦੇਣ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਜੋੜੇ; ਬਾਕੀ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ—ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਧੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਟੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੈਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ, ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਰੂਪ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਕਦੇ ਝਗੜਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਗੰਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਅਤਿਗੰਡਾ। ਉਹ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਫ਼ਜ਼ੂਲਖ਼ਰਚ ਤੇ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਧਰਸ਼ਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਹ ਧਰਮੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਕੋਲ ਯਮਲੋਕ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਵਰਗ ਵਾਂਗ ਸੁਖੀ ਤੇ ਕੁਝ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਕੋਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸੁਖੀ ਕੌਣ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਹੇ ਹਨ?