ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪੂਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਵਮਾਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋਜਾਤੀ ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ?" ਜਦ ਪਵਮਾਨਾ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਦ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ, ਗਦਾਧਰ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਗੌਤਮੀ ਤੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਹਰਨ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖਾਂ। ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਦੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁੱਧਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਗਦਾਧਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਾਗਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਮਾਨਾ ਨੇ ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਚਿੱਚਿਕਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਗੌਤਮੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਾਂ। ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਜਾਤੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਗੰਗਾ, ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਮਾਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਵਮਾਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਾਵਮਾਨਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਕੋਟਿਤੀਰਥ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਦਰਤੀਰਥ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਉਸ਼ਾ ਦੀ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਅਤੇ ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਛਾਇਆ ਵੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਨੇਸ਼ਚਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਵਿਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਭੈੰਕਰ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਐਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਹਾਲਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ, ਵਿਟੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਪਿਤਾ, ਜੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਧੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਸਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਲਗਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਹਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯੋਗ, ਧਨਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ।" "ਜੇ ਪਿਤਾ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਦਾਨ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮੂਰਖ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਉੱਧੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁੜੀ, ਘੋੜਾ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਤਿਲ ਵੀ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਕੁੜੀ ਲਜਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਪੇ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਜੋ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ? ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਪਿਤਾ ਧੀ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਦੇਣਾ, ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ—ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ? ਜਿਹੜਾ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ繁ਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਇੰਝ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਵਿਵਾਦੀ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਕੁਲ, ਸੋਹਣਾਪਨ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ—ਕਿਉਂ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਮੁੜ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।" ਵਿਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਸੁਖ, ਆਯੁ, ਸੋਹਣਾਪਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।