ਸਾਕਲਯਾ, ਗੌਤਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਇ’enna ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪਰਸ਼ੁਰ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੀ ਚਰਨ-ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ “ਸਰਸਵਤਾ” ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਵਾਗਾ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਕਾਲਾ ਅਤੇ ਪਰਸ਼ੁ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨ “ਚਿਕਚਿਕਾ” ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਹਾੜ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਦਾਧਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸ਼ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਿਕਚਿਕਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੇਰੁੰਡ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਾਸ-ਭਖਸ਼ੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਗੌਤਮੀ ਨਦੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਨਿਖਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਰਨ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ; ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਦੁਖ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਬ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪਵਮਾਨਾ ਨਾਂ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਧਨ-ਧਾਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ-ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ-ਫਿਰਦਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਧਰਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਪਵਮਾਨਾ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਦੋ-ਮੂੰਹਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਛੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਦੋ-ਮੂੰਹਾ ਪੰਛੀ? ਤੂੰ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੈਂ?” ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਮਨ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਇਆ, ਚਿਕਚਿਕਾ ਪੰਛੀ ਨੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਵਮਾਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਪਹਾੜ, ਫੁੱਲ-ਫਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਾੜ ਸੁੰਝਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਦਾਸ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ, ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ, ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ।” ਦੋ-ਮੂੰਹਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਇਹ ਪਹਾੜ ਸੁੰਝਾ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ—ਪਰ ਤੂੰ ਦੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਜਨਮ ਜਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਅਪਕਰਮ ਕੀਤਾ?” “ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ, ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਚਿਕਚਿਕਾ ਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਵਮਾਨਾ; ਸੁਣ। ਮੈਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੋ-ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ। ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਰਤਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਝਗੜਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ, ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ-ਝੂਠ ਨਾਲ ਠੱਗਦਾ, ਅਕ੍ਰਤਘਨ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ, ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ, ਪਖੰਡ ਕਰਦਾ, ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ, ਸੋਚ, ਕਰਮ, ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਤੋੜਣ, ਸਮੂਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਣ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਾਪੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੋ-ਮੂੰਹਾ ਜਨਮਿਆ, ਦੁਖ ਤੇ ਅਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ; ਇਸ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਸੁੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਬਚਨ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ, ਉਹ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਾਂ ਬਾਹਰ, ਕਿਸੇ ਭੱਜਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ—ਜਾਂ ਅਣਪਛਾਤੇ, ਬੈਠੇ, ਜਾਂ ‘ਮੈਂ ਡਰਿਆ’ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਵਿਸਰ ਜਾਂਦਾ, ਉਤਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਠਾ, ਪਿੱਛੇ ਕਰੜਾ ਬੋਲਦਾ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੁਝ, ਬੋਲ ਵਿਚ ਕੁਝ, ਕਰਮ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ, ਝੂਠੀ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ, ਵੇਦ, ਆਤਮਾ ਜਾਂ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਪਖੰਡ ਤੇ ਲਾਜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੋ-ਜਨਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।