ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੌਣਕ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਸ਼ੌਣਕ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀਮਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋਈ। ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਲੋਹਾ ਵਾਲੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਇਹ ਰਥ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਬਰਹਦਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਉਹ ਚੰਗੀ ਰਥ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਤਿ-ਦਵੀਪ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਸਤਿ-ਦਵੀਪ ਅਤੇ ਨਗਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਿਤ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਵੀ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀ ਉਮਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਵੰਡਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਯਦੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰ ਸਕਾਂ।" ਯਦੂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਯਦੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁਣੋ।" ਯਦੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਂ ਧਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਯਦੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਨਤਾ 'ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਇਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦੁਹਰਾਹ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਹਯੂ, ਤੁਰਵਸੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਖੀ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਰੱਖ ਕੇ।" ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਵਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਛੁਆ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। "ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।" "ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।" "ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੋਚ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਛਾ, ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵਧਦੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲਾਂ, ਦੰਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੁਢ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਧਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਬੁਢ਼ੀ ਹੁੰਦੀ।" "ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਖ, ਇੱਛਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸੋਲਵੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗਾ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਦੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੰਨੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਨਮੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਧਨਵੰਤ, ਲੰਬੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪੁਰੂ, ਦ੍ਰੁਹਯੂ, ਅਨੁ, ਯਦੂ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ।